Rwanda

Meer dan 20 jaar na de feiten laat de genocide nog steeds haar sporen achter in Rwanda: 29% van de inwoners lijdt door het drama aan posttraumatische stress. Handicap International helpt hen om het psychische leed te overwinnen en bevordert tegelijk de integratie van personen met een handicap in de Rwandese samenleving.

Interventiegebieden

  • De mentale gezondheid verbeteren
  • Strijden tegen discriminatie van mensen met een handicap
  • Mensen met een handicap integreren in de maatschappij
  • Handicaps voorkomen
  • Kinderen met een handicap onderwijzen
  • De kwetsbare bevolkingsgroepen beschermen
  • Het netwerk van verenigingen versterken

Lopende acties

Rwanda werd erg getekend door de genocide van de Tutsi’s die in 1994 aan meer dan 800.000 mensen het leven kostte. In 1996, twee jaar nadat Handicap International activiteiten had opgestart om de slachtoffers van die genocide te helpen, lanceerde onze organisatie haar eerste project rond geestelijke gezondheid.

Meer dan twintig jaar later laat het land het hoogste aantal mensen met posttraumatische stress optekenen in de regio. Ondanks het nationale beleid rond geestelijke gezondheid, dat in 1995 werd ingevoerd, is de genocide nog steeds de belangrijkste oorzaak hiervan. Handicap International leidt projecten voor mentale gezondheid voor Rwandezen die met emotionele moeilijkheden kampen en helpt hen er weer bovenop te komen. De organisatie helpt vooral personen met een handicap die psychologische problemen hebben als gevolg van de gewelddaden, door bijvoorbeeld praatgroepen op te richten.

Onze teams richten hun hulp ook op kwetsbare Rwandese kinderen, kinderen met een handicap in het bijzonder. Om hen te beschermen van seksueel geweld, houdt onze organisatie sensibiliserings- en lobbyacties die het beschermingsproces van kinderen in Rwanda moet versnellen. Handicap International werkt eveneens samen met het ministerie van onderwijs om toegang tot onderwijs te garanderen voor iedereen, ook kinderen met een beperking, door bijvoorbeeld de leerkrachten op te leiden of de gebouwen toegankelijk te maken.

Handicap International zet ook sterk in op de integratie van personen met een handicap in de Rwandese samenleving, vooral op het niveau van hun gemeenschappen. Verenigingen van personen met een handicap worden zo technisch en financieel ondersteund. Op die manier kunnen ze lobby-acties uitvoeren voor rechten van personen met een beperking en een actieve deelname aan de samenleving.
Om handicaps beter te kunnen verzorgen, heeft Handicap International een opleiding ergotherapie opgericht in Rwanda. Daarbij intervenieerde de organisatie ook bij de overheid, om het beroep van ergotherapeut door op nationaal niveau te laten erkennen.

Handicap International leidt verder nog acties om de preventie en verzorging van epilepsie te verbeteren, voornamelijk bij mama’s en kinderen.

Situatie in het land

Tussen april en juli 1994 werd Rwanda getroffen door de genocide van de Tutsi’s die in 100 dagen meer dan 800.000 doden maakte. De overlevenden bleven in extreme wanhoop achter. De genocide betekende de aanzet tot een ongezien etnisch conflict in het hartje van Afrika.

Twee decennia later zet het land belangrijke stappen voorwaarts: volgens de Wereldbank ligt het bbp (bruto binnenlands product) per inwoner nu vijf keer hoger, is het armoedecijfer met ongeveer 25% gedaald en werden de ongelijkheden teruggeschroefd. Wat betreft de Millenniumdoelstellingen voor Ontwikkeling heeft Rwanda de doelen voor een afname van kindersterfte gehaald en is het goed op weg om andere doelstellingen te bereiken, zoals basisonderwijs voor iedereen, gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen en een daling van de kindersterfte bij kinderen jonger dan vijf jaar. Armoede en inkomensongelijkheden zijn eveneens gedaald.

Maar het land dient nog inspanningen te leveren voor de integratie van mensen met een handicap en kwetsbare mensen. Ondanks de economische groei en de recente ontwikkeling van de basisvoorzieningen – zoals gezondheid, huisvesting of onderwijs – leven er in Rwanda veel mensen die zowel op economisch vlak als op psychologisch en sociaal vlak kwetsbaar zijn. Door de genocide lijdt ongeveer 29% van de Rwandezen aan posttraumatische stress en 53% aan een depressie.

Bovendien krijgen personen met een handicap geen kans om een rol te spelen in de samenleving en houdt de overheid geen rekening met hen. De technische en financiële middelen om het thema ‘handicap’ te integreren blijven beperkt en de burgermaatschappij, gestimuleerd door de talrijke lokale ngo's die opkomen voor mensen met een handicap, blijft nood hebben aan begeleiding.

Team van Handicap International in Rwanda: 76
Aanwezig in Rwanda: sinds 1994