Een aangepaste rolstoel voor kinderen met een handicap

  • Marie onderzoekt Stevens
  • Stevens, in zijn rolstoel

Een aangepaste rolstoel kan het leven van een Haïtiaans kind met een ernstige handicap ingrijpend veranderen. Een kind dat steeds in bed vertoefde bijvoorbeeld, kan voortaan rechtop zitten en zijn omgeving observeren. Het team van Handicap International, dat de wijken van Port-au-Prince doorkruist, is zich bewust van het belang van dit type hulpmiddelen voor kinderen. Het is zeer enthousiast over dit project.

Vanaf het moment dat ze bij een familie komen, vormen Marie en Frantz een zeer efficiënt team. Frantz, een technicus die momenteel zijn opleiding als orthoprothesist afrondt (georganiseerd door Handicap International), haalt onmiddellijk zijn gereedschapskist boven en past de rolstoelen aan zodat ze meer geschikt zijn voor de kinderen. Marie, sinds de aardbeving van januari 2010 kinesitherapeut van Handicap International, maakt van de gelegenheid gebruik om de kinderen te onderzoeken en om de ouders advies te geven. "Je moet de voeten blijven stimuleren!”, zegt ze streng.

Dit dynamisch en opgewekt team voert iedere week huisbezoeken uit. Het helpt kinderen met een handicap, vaak kinderen met hersenverlamming die werden geïdentificeerd door de gemeenschapswerkers van Handicap International. Wanneer Marie vaststelt dat de kinderen revalidatiezorg nodig hebben, verwijst ze de familie naar een revalidatiecentrum, zoals dat van Healing Hands for Haïti (HHH), een partnerorganisatie van Handicap International.

Als het kind een aangepaste rolstoel nodig heeft, nemen Marie en Frantz de nodige afmetingen op. "Het is zeer precies werk. De rolstoel moet namelijk volledig aangepast worden aan het lichaam van de kinderen, van het hoofd tot de voeten", legt Frantz uit. Vervolgens steken Frantz en zijn collega's de rolstoel in elkaar in de werkplaats van Handicap International en Healing Hands for Haïti. Een week later keert het team terug naar de familie met de rolstoel en voert het de laatste aanpassingen door. Enkele weken later brengt het team de familie nogmaals een bezoekje om na te gaan of alles goed gaat.

Het team van Handicap International wordt steeds vergezeld van een vrijwilliger. Zoals Rose-Mika, een studente. Sinds de aardbeving is ze minder mobiel en kan ze niet lopen zonder krukken. Tijdens de bezoekjes van Frantz en Marie observeert Rose-Mika aandachtig hoe Marie de familie instructies geeft. Vervolgens zal ze de familie opvolgen. Ze zal de familie eenmaal per week bezoeken en zal het team van Handicap International op de hoogte brengen van eventuele problemen met de rolstoel.

 Stevens is dol op zijn rolstoel

Stevens Berthomieux is 4 jaar. Hij was 6 maanden toen hij een hersenvliesontsteking opliep. "De weg naar het ziekenhuis was lang. Toen we aankwamen, had hij al veel hersenschade opgelopen", herinnert Ricot zich, de vader van Stevens.

Die ochtend in november 2013, wanneer het team van Handicap International, met Frantz en Marie aan boord, bij de familie aankomt in Martissant (een zeer bevolkte wijk in Port-au-Prince) voor een controle, zit Stevens in zijn aangepaste rolstoel. Hij zit op het koertje en kijkt naar het verkeer. "Hij is dol op zijn rolstoel", vertelt Ricot. "Zonder ondersteuning kan hij niet rechtop zitten. Deze rolstoel is dus absoluut noodzakelijk voor hem. Zo kan hij de auto's of de kippen zien, wanneer hij op het koertje achter het huis zit. Wanneer we hem uit zijn rolstoel tillen, wordt hij erg boos." Het is Handicap International die zijn rolstoel heeft aangepast. Een plankje waarop het kind zijn handen kan leggen, een rugsteun en verhoogde voetsteunen. Maatwerk dat absoluut nodig is voor deze familie, die zich deze aanpassing in een land waar sociale steun onbestaande is en waar gespecialiseerde instellingen zeer zeldzaam zijn, niet kon veroorloven.

"Het is duidelijk dat deze rolstoel onze zoon, dankzij de visuele stimulansen, ook op intellectueel gebied stimuleert", benadrukt Marie. "Dat geeft voldoening. Maar op lichamelijk gebied moet het kind meer gestimuleerd worden." Ze legt uit aan zijn vader: "Revalideren duurt geen week of maand. Het is een proces dat nooit eindigt. Ik weet dat het hard is, maar jullie zoon heeft potentieel. Als hij goed aangemoedigd wordt, zal hij zich een beetje kunnen bewegen. Je moet erin geloven."
 

Lees meer in dossier: