Nog altijd in tenten

afbeelding van Agathe

Mijn aankomst drie dagen geleden is goed verlopen. Je ziet overduidelijk de ruïnes van de aardbeving, maar ook de armoede van de bevolking die al voor de natuurramp bestond.

Het ziekenhuis van Sarthe, waar de patiënten en de zaal voor kinesitherapie nog onder tenten zitten, verwelkomt veel patiënten en hun families. Er is een school gebouwd voor de gehospitaliseerde kinderen en voor de kinderen en broertjes van patiënten die instaan voor hun dagelijkse verzorging.

Wat zo moeilijk is, is de aanhoudende warmte die de patiënten uitput, maar die ook de verzorgers uitput: het is hier gemiddeld 40°...

De patiënten zijn niet echt gehaast om te verhuizen naar het stenen ziekenhuis, dat binnen een week beschikbaar zal zijn, want ze zijn nog bang voor nieuwe naschokken. Sommigen verblijven zelfs in een tent naast hun huis dat niet verwoest is. Ze hebben nood aan psychologische bijstand om hun angsten het hoofd te bieden en zich voor te bereiden om opnieuw onder een dak te wonen.

Ik neem veel geamputeerde patiënten voor mijn rekening. Ze beginnen hoop te hebben op de toekomst dankzij de aankomst van prothesen halfweg april. Ik bereid hen voor op de revalidatiefase met de prothese, die moeilijk kan zijn omdat ze moeten wennen aan het stappen met iets dat geen deel uitmaakt van hun lichaam... De mensen die een arm kwijt zijn, blijven teleurgesteld achter, want de armprothesen kunnen niet onmiddellijk geleverd worden.

De patiënten zijn erg gemotiveerd tijdens hun revalidatie en komen binnen met de glimlach, die zelfs nog groter wordt als ik Creools probeer te spreken!

Agathe