Een vertrek vol frustratie

Met veel frustratie en verdriet heb ik voortijdig mijn opdracht als kine-coördinatrice in Haïti moeten beëindigen. Een blessure (gescheurde achillespees) verplicht me om dit weekend gerepatrieerd te worden.

Ik wou nog enkele indrukken van deze Haïtiaanse belevenis met jullie delen.

Net voor mijn vertrek kreeg ik de kans om nog langs het hospitaal van Sarthe te gaan, om een gips te krijgen, een paar krukken te nemen en om vlug afscheid te nemen van de patiënten. Het is vreemd om te zien hoezeer ze geraakt zijn door wat me is overkomen. Nochtans is het niets vergeleken met hun leed. Ik keer terug om me te laten behandelen in een land met een uitstekende gezondheidzorg, terwijl zij gedoemd zijn om daar te blijven, in een land waar men, ondanks de buitenlandse hulp, geen voorspoedige toekomst ziet. Maar desondanks blijven hun blikken, opbeurende woorden, medeleven en steun erg intens. Ik was gegeneerd omdat ik binnen enkele weken weer op twee benen zal kunnen staan. Maar zij zullen, ondanks de hulp die ze krijgen, gehandicapt blijven.

Enkele uren voor ik me blesseerde, nam ik een kleine weesjongen onder mijn hoede. Hij had een kuitbeenbreuk. Toen ik hem op zijn bed zag zitten in een van de tenten, keek hij angstig en verloren, zich afvragend hoe hij kon bewegen. Ik probeerde hem uit te leggen dat ik hem krukken zou geven zodat hij zich toch een beetje zou kunnen verplaatsen. Hij begreep me niet ... 'Maar wat wil die blanke vrouw toch!!!', vroeg hij zich ongetwijfeld af. Ik keerde terug met een paar krukken, paste ze aan zijn hoogte aan, en ik toonde hem hoe hij ze moest gebruiken en we begonnen te oefenen met die gekleurde stokken. Hij was onhandig, hij viel net niet bij elke stap, hij was zwak. Ik steunde hem en ondanks alles deden we de ronde in het hospitaal uit. Zijn blik was altijd zwaar. Op het einde van die sessie was hij iets zekerder en toen kreeg ik het mooiste cadeau: de prachtigste glimlach die ik ooit gezien heb. Als je es zou weten hoe goed dat deed, het me opmonterde; het bevestigde dat onze plek hier is. Het zijn die kleine dingen waardoor we van het leven houden en van humanitair werk.

's Anderendaags kruiste ik hem, hij verplaatste zich alleen met nog steeds die grote glimlach. Ondanks mijn nakend vertrek dat me triestig maakte, was ik blij hem zo te zien.

Via mijn collega's ter plaatse heb ik nog woorden van steun ontvangen van patiënten, mijn patiënten.

Anne D., kine-coördinatrice die gefrustreerd is omdat ze haar opdracht niet kon afwerken.