Korte stand van zaken

Ik ben nu iets langer dan een week in Haïti en nochtans heb ik de indruk dat ik hier al veel langer ben want het is hyperintens. Hierbij dus enkele nieuwtjes uit Port-au-Prince.

Ik begin met een beschrijving van een gewone dag hier.

Opstaan tussen 5 en 6 u. 's ochtends, ideaal moment om naar België te bellen indien nodig. Met het uurverschil is het het best op dat moment. Nu dat jullie op zomeruur zijn overgestapt, zal ik misschien een beetje vroeger opstaan. Vertrek in konvooi om 6.45 u. naar het ziekenhuis van Sarthe. Een uur, anderhalf uur op een slechte baan en met files. Op de weg kruisen we vele vrachtwagens met blauwhelmen die hier echt met velen zijn. Ze waren er al voor de aardbeving.

Aankomst in het ziekenhuis omstreeks 8 u. Sarthe ligt achter de luchthaven en dicht bij het bekende Cité Soleil.

Behandelen van patiënten tot ongeveer 's middags, korte pauze van maximum dertig minuten, opnieuw patiënten behandelen. Vertrek uit Sarthe om 16 u. want er is een avondklok en we moeten voor 17.30 u. thuis zijn.

Daar storten wij ons op sappen en fruitsalades bereid door onze mama's. Vaak een korte interne vergadering over medische zaken, algemene informatie, organisatie...

Avondeten met zeer veel rijst!!!!

Daarna begin ik aan iets administratiever werk: rapport, bestelling van materiaal, coördinatie van het team, voorbereiding van de sollicitatiegesprekken want we hebben meer Haïtiaans personeel nodig, en dat is niet gemakkelijk want hier zijn niet echt opgeleide psychotherapeuten... Alhoewel, gisteren dachten we de parel te hebben gevonden op vlak van opleiding.

Daarna gezellig informeel kletsen, slapen en morgen herbeginnen we.

Type patiënten:

We hebben ongeveer 170 patiënten. Veel met amputaties, breuken met externe fixateurs en latten langs alle kanten, enkele neurologische gevallen, paraplegiepatiënten, schedelletsels, gevolgen van polio, ... en enkele patiënten met schotwonden. We worden met enkele moeilijkheden geconfronteerd zoals het feit dat cultureel gezien, als iemand hier gekwetst of ziek is, de gewoonte heeft niet te bewegen. We moeten de mensen bewust maken van de noodzaak van bewegingstherapie. We komen dus veel spierproblemen tegen. Volledig geblokkeerde knieën, gebogen of gestrekt, quasi niet reponibele spitsvoeten (voeten die naar beneden wijzen) en patiënten die denken dat, eens ze met krukken lopen, dat voor altijd zal zijn. Ze hebben moeite om de hulpstukken los te laten als ze lopen. Nog meer vorming en sensibiliseringswerk dus voor ons team.

Het ziekenhuis:

Momenteel is alles in een tent, behalve de operatiezaal. De verhuis naar de hangar die nu wordt voorbereid, is voorzien voor deze week. Nu het regenseizoen voor de deur staat, hebben we een vaste constructie nodig. Onze revalidatiezaal is redelijk groot met materiaal dat zowel lokaal is gemaakt als geïmporteerd. Vanaf 's middags is het ongeveer 45 graden in onze afdeling. We hebben enkele ventilators maar het is een echte sauna. Nadien, in de hangar (een beetje koeler) zal de kine-afdeling centraal gelegen zijn. Daar kunnen we een gezellige ruimte creëren want er is veel ambiance in onze dienst, vooral sinds we begonnen zijn met groepsoefeningen voor mensen met amputaties. Deze lessen worden gegeven door Ricot, één van onze Haïtiaanse assistent-kine's. Hij heeft een opleiding van sportleraar en deze lessen liggen hem echt goed.

Ons team

Momenteel bestaat ons team uit 3 expat kine's en 4 Haïtiaanse assistent-kine's die door de teams voor ons zijn opgeleid en die, naast de behandeling van patiënten, lessen blijven volgen en worden gesuperviseerd door de expats. Andere expats moeten in de loop van deze week toekomen. Half april verwachten we ook een team van orthoprothesisten. We verzorgen nu de stompen van de patiënten en bereiden de werkplaats voor waar ze prothesen gaan maken.

Onze samenwerking met AZG België

Ze zijn in verschillende ziekenhuizen maar Sarthe is het enige met een operatiezaal. Dit verklaart onze samenwerking HI-AZG voor de postoperatieve verzorging van patiënten. De radiografie is daarentegen in een ander ziekenhuis, dat van Choskal, en we moeten daar regelmatig patiënten naar toe sturen voor een controle van de botconsolidatie. Ze hebben 2 Italiaanse chirurgen, een Mexicaanse huisarts, Belgische verpleegsters, een Italiaanse apothekeres, plus een grote logistiek en administratief team, Italiaans, Belgisch, Frans, Braziliaans, Spaans, Zweeds... multicultureel. Ze hebben ook veel nationaal personeel die ze ook opleiden en superviseren. Naast ons, Belgische en Franse kine's.

Leven thuis

Ons huis heet Mia papa, een woonerf met 3 huizen dat we delen met de expats van AZG die in hetzelfde ziekenhuis werken. We zijn met ongeveer 30, maar het is moeilijk om er een precies getal op te plakken door de vertrekken en aankomsten. Er is een gezamenlijke keuken waar onze 7 mama's rijst voor ons koken met alle mogelijke sauzen. Gelukkig maken ze ook heel wat groenten klaar maar het is niet erg gevarieerd. We gaan toch niet klagen!!!!!! We eten alles!!!!

De avonden zijn redelijk kort, gezien het vroege ochtenduur!!!! Maar zeer geanimeerd. Een van de Italiaanse chirurgen speelt gitaar, de Mexicaanse dokter zingt liedjes en soms zingen we allemaal mee. Elke avond hebben we ten minste één keer het beroemde "Bella Ciao". De rijkdom van het multiculturalisme is echt interessant.

Het klimaat

Het regenseizoen komt er stilaan aan met enkele regenbuien ongeveer om de 2 dagen. Verder is het heel warm, bijna 35 graden (behalve in onze revalidatietent waar het natuurlijk 45° is).

De straten

Het centrum is het meest getroffen door de aardbeving. Ik vind Afrika hier een beetje terug: de kleine winkeltjes aan de kant van de weg, de mama's die op straat koken, mensen die grote teilen dragen gevuld met van alles, de gekleurde en natuurlijk propvolle taxi's, straten met grote putten, het verkeer dat voorrang geeft aan wie zich doet gelden, de verschillende geuren, vooral die op de vleesmarkt, ... behalve de kleding. Hier zijn de mensen bijna westers gekleed, men mist echt de hevige kleuren van de Afrikaanse "boubous".

En mijn patiënten...

Ik behandel een jonge vrouw, Maline, met zware brandwonden. Tijdens de aardbeving zat ze in een taxi die in brand is gevlogen. Ze is de enige overlevende, maar aan welke prijs!!!! Bij mijn volgende bijdrage op het blog zal ik haar verhaal vertellen en ook dat van een charmante opa van 75 jaar met de mooie naam Chery Jespère.

Tot binnenkort

Anne D., coördinator kine