Mijn motivatie wordt alleen groter

afbeelding van Arnaud

Ik ben nu een week op Haïti en elke dag overtreft de vorige. In Sarthe bevinden zich veel patiënten die uitgebreide zorg nodig hebben, niet alleen amputaties, maar ook bijstand bij trauma's en bij intensieve neurologische problemen.

Het leven is erg hectisch in deze ziekenhuistent, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. De toestroom van patiënten en gedesoriënteerde nieuwelingen lijkt wel eindeloos in onze zaal. Wij zijn hier om hen hun handicap te leren aanvaarden en om hen opnieuw allerlei dagelijkse vaardigheden aan te leren. Gezien de ernst van de situatie is dat niet altijd eenvoudig. Maar hoop doet leven! De Haïtianen gaan er vol moed tegenaan en willen verder... Een grote hulp voor het werk van de kinesitherapeuten. Bovendien heerst hier altijd een goede sfeer: gezangen, kaartspelen, dominospelletjes, het zijn zaken die geen enkel ziekenbed in Sarthe vreemd zijn. Wat me nog het meest verbaast, is hun levenskracht. Hun instelling dat niets hen kan stoppen is een vervolmaking voor onze motivatie. "I fau bougé pou que tou è bien" ("Alles kan maar goed zijn als men er iets voor doet") is een courant zinnetje onder de Haïtianen: uitdrukkingen als deze zorgen ervoor dat ze zo mogelijk nog meer moed verzamelen om een oplossing te zoeken voor hun problemen.

Haïti ademt die motivatie. Het leven gaat verder: markten met alle geuren en kleuren, fruitventers op de hoek van elke straat en spelende kinderen zijn opnieuw alomtegenwoordig in Port-au-Prince. Zo'n dingen zijn enkel en alleen een bevestiging van mijn beslissing om Handicap International te volgen op haar missie hier op Haïti.

Één van onze patiënten is de 15-jarige Milien. Zijn rechterbeen is geamputeerd, zijn linkerbeen is verlamd en hij vecht om opnieuw te kunnen lopen. Hij is één brok hoop. En dan is er Lucia, een 65-jarige vrouw die net als Milien een ledemaat verloor, maar die zich enkel zorgen maakt over haar familie, die nog ergens in Port-au-Prince zit, afgelegen en zonder schuilplaats.

De situatie hier op Haïti raakt me elke dag. Al deze mensen willen maar één ding: hun leven verderzetten zoals het was vóór de aardbeving. Ik ben trots dat ik hen mag helpen in dit avontuur van lange duur en ik zal samen met hen blijven hopen, terwijl ik hen naar best vermogen help.

Arnaud, docteur Bougé, (een nieuwe creoolse enaming die erg in trek is), eerste missie.