Glimlach om mee naar huis te nemen

afbeelding van Didier Jansen

Eerst en vooral zou ik de Haïtiaanse patiënten willen danken, het team van kinesisten (Olaf, Pierre, Luc, Anne en Didier), onze coördinatrice Marie-Laure, mijn vrouw en mijn kinderen, en ook al degenen die mij geholpen hebben dit menselijk avontuur te beleven.

Morgen, maandag, is mijn laatste dag in Sarthe (Port-au-Prince). Het is met een zekere melancholie, maar tevens met heel veel voldoening dankzij het werk dat onze ploeg heeft verricht, dat ik terugkeer naar mijn gewone patiënten. Ik keer terug naar België met een hoofd vol zeer sterke beelden en het zal wat tijd vergen om alles op een rijtje te zetten.

Gedurende een maand zijn we bezig geweest met patiënten, de organisatie van ons werk, het werken in ploegen, en dat is een zeer verrijkende ervaring geweest. Omgaan met mensen van alle nationaliteiten, met verschillende beroepen en van andere culturen, was voor mij een fantastische ervaring. Ik wacht vol ongeduld om de geamputeerde patiënten met hun "nieuwe benen" (prothesen) te zien, die normaal gezien moeten aankomen met de prothesisten eind maart. Helaas zal ik hun vreugde niet meer kunnen delen, maar ik ben zeker dat hen een nieuw leven wacht.

Het is moeilijk om alles te zeggen wat men op het hart heeft, om de indrukwekkende beelden te beschrijven die men heeft gezien, maar als ik probeer mijn gevoelens samen te vatten, dan zou ik zeggen dat de glimlach van de Haïtianen bij die eerste stappen sinds de aardbeving, bij het terugvinden van de levensvreugde ondanks het onvoorstelbare leed dat ze hebben meegemaakt, bij het samen zingen, dat dit zeer intense momenten zijn.

Didier J.