'Bien arrivés' in Cotonou

afbeelding van Els Beelen

Gisterenavond werden we hier uitermate warm onthaald. Een vochtig warme hitte wachtte ons op wanneer we voet aan wal zetten in Cotonou. Daarna werden we zo mogelijk nog warmer onthaald door een zevenkoppige delegatie van Lion Handisport. Zij brachten ons veilig en wel naar ons hotel in een stoffig straatje van Cotonou. Het was al donker toen we arriveerden, maar we konden niet wachten om de stad in het licht te aanschouwen!

Vandaag stond er een bezoek aan de hoofdzetel van Handicap International in Benin op het programma. Op de tocht daar naartoe keken we de ogen uit ons lijf: felgekleurde tenues, koeien op de middenberm, een schijnbaar gebrek aan verkeersregels, overal leurders die ruitenwissers en andere ondefinieerbare voorwerpen aan de man proberen te brengen ... Het wemelt hier ook van de gele mannetjes op moto’s die dienen als de meest efficiënte vorm van taxi. We begrijpen ook meteen waarom Handicap International hier inzet op verkeersveiligheid.

Ons bezoek aan de hoofdzetel van Handicap International zelf deed ons eveneens grote ogen trekken. Het werk dat Handicap International in Togo en Benin verzet is immens! Juste, de verantwoordelijke voor ‘ondersteuning aan verenigingen’, legde ons piekfijn uit hoe zij verenigingen ondersteunen zodat ze de rechten van mensen met een handicap beter kunnen verdedigen. Volgende week mogen we een vormingsnamiddag meevolgen voor organisaties voor personen met een handicap.

Wat we hier verder leerden is dat tien kleine minuutjes ook al eens een uur kunnen zijn. Maar het wachten loont meestal wel de moeite! Deze middag wachten we slechts ‘tien kleine minuutjes’ op onze vis die overheerlijk smaakte! Deze avond bestelden we overmoedig de lokale specialiteit acasa, die we ei zo na volledig hebben laten liggen door de indringende vreemde smaak die onze smaakpapillen beleefd doch overtuigd weigerden.

Samen met Lion Handisport bekeken we deze namiddag het programma van ons verblijf. Het lijkt ons onwaarschijnlijk boeiend! Maar daarover vast later meer!  Wat ons ook opviel is dat de organisatie bijzonder goed georganiseerd is en heel veel energie wil steken in deze uitwisseling. Ze waren ook heel opgezet met de chocoladen lions die we hen cadeau deden.

Voor het avondeten gingen we nog even rondkuieren door de stad en raakten we in een mum van tijd verdwaald. Straatnamen zijn er niet zo courant, om niet te zeggen onbestaande, en de ene zandweg lijkt steevast op de andere. Gelukkig konden we Hans en Grietje-gewijs onze route in omgekeerde volgorde herhalen en kwamen we alsnog weer bij ons hotel terecht.

Nu alvast onze beddenbak in zodat we morgen fris zijn voor het debat onder toeziend oog van de pers en in aanwezigheid van de afgevaardigde van de minister. Spannend!

A bientôt!

Les jovos (of ook wel buitenlanders genaamd)