Mevrouw dynamiet

afbeelding van Els Beelen

Werk voor personen met een beperking is een thema dat SOS Handicap Mental (SOSHMB) hoog in het vaandel draagt. De vrouwen van SOSHMB maken zich terecht zorgen over wat er met hun kinderen zal gebeuren wanneer ze er zelf niet meer zullen zijn. Op dinsdag gingen we op bezoek bij twee mannen met een verstandelijke beperking op hun werkplaats.

’s Ochtends gingen we langs bij Cédrac in een zeer kleinschalige pottensmederij. In een klein bloedheet hutje met golfplaten dak is Cédrac al drie jaar in de leer bij de lokale pottensmid. Ondertussen kan hij op zijn eentje een pot maken van de eerste tot de laatste stap. Interessant om deze traditionele manier - zonder technische snufjes - van pottensmeden eens te zien. We vroegen ons alleen af of deze potten zullen blijven kunnen concurreren tegen goedkopere geïmporteerde kookpotten. In de namiddag werden we uitgenodigd in de fotowinkel waar Nick werkt, de zoon van Marie van SOSHMB. Nick heeft zelf een analoge camera, waarmee hij foto’s heeft genomen de sensibiliseringsactiviteit van SOSHMB. Op het eerste zicht waren het grotendeels mooie en goed gekadreerde foto’s.

Woensdag stond er een bezoek aan een RBC (Réadaptation au Base Communauté) centrum op het programma. Deze RBC centra zijn gesponsord door de staat en hier kunnen kinderen met een beperking kinesitherapie volgen. Het centrum had wel een heel aparte consultatieruimte op woensdag. Na een half uur door de stad te verdwalen en wel tien keer de weg gevraagd te hebben kwamen we aan op de Obama beach. Op het strand, onder een rieten dakje, ontving de kinesitherapeut van dienst, Camille, zijn ‘hyperactieve’ cliënten. Camille had nooit een gespecialiseerde opleiding gehad om met personen met een beperking te werken. Hij zei dat hij zelf zich in deze thematiek heeft verdiept, maar hij gaf aan dat hij graag een gespecialiseerde training zou volgen. De aanpak van de kinesist vonden we wat apart en er leek iets niet te kloppen.

Hetgene wat er ontbrak bij Camille vonden we helemaal terug bij Amélie, de directrice van le Cercle des Olivier. En datgene was bevlogenheid, passie, een hartverwarmende motivatie en energie om een school uit te bouwen voor iedereen, kinderen met en zonder beperking. De school herbergt 150 leerlingen – waarvan 40 leerlingen met een beperking – op een heel kleine oppervlakte in het centrum van Cotonou. Ongelooflijk wat Amélie allemaal realiseert met heel beperkte middelen. Maar niet één keer klaagde Amélie over gebrek aan middelen, geld of ruimte. Ze straalde integendeel een onwaarschijnlijke trots uit wanneer de kinderen ons op een dans- en zangoptreden trakteerden. Het zijn mensen als Amélie die het verschil kunnen maken, ze krijgt niet voor niets de naam mevrouw dynamique of mevrouw dynamiet volgens Johan.

A la prochain voor meer impressies en ervaringen!