Afscheid van ruines

afbeelding van Eric Weerts

Een telefoontje van Handicap International laat ons weten dat het materiaal is aangekomen en dat we de krukken kunnen beginnen ronddelen. Dat is een echte opkikker omdat er vele patiënten nu kunnen beginnen te stappen met hun verbanden, iets wat essentieel is om complicaties te voorkomen. Ikzelf ben aan mijn laatste dag begonnen in Port Au Prince en ik maak een balans en planning op voor de eerstkomende dagen. Ons team wordt versterkt met nog minstens drie kinesisten, er wordt meer materiaal besteld en we hopen dat de orthopedische patiënten nu snel kunnen beginnen met hun revalidatie (van verzorging van open wonden naar breuken behandeling toe). Ik neem afscheid van mijn collega’s en bereid me voor op de lange terugreis. Onderweg krijg ik wat tijd om op adem te komen en na te zinderen over wat ik allemaal te zien kreeg de laatste dagen: ik heb het gevoel dat sommige emoties nog verwerkt moeten worden in de komende dagen  , gelukkig hebben we ons team altijd gebruikt als een gespreksgroep ‘s avonds waar de tijd namen om van gedachten te wisselen en mekaar te ondersteunen .

Onze gevoelens zijn maar een druppel in de oceaan als we dit moeten vergelijken met het leed dat de Haïtianen moeten doorstaan voor de toekomst. Op de terugweg heb ik nog wat tijd om de ruines te zien, ik hoop er nog eens terug te komen en dan een land te bezoeken dat herontwaakt is uit dat puin.