Naschokken en brandwonden door een ontploft benzinestation

afbeelding van Eric Weerts

We begeven ons naar de binnenstad om naar het eerste ziekenhuis te gaan maar onderweg komt het verkeer tot een stilstand... een naschok, iets waarmee we de eerstvolgende dagen moeten mee leren leven. Deze naschokken zorgen voor veel ongerustheid bij de bevolking. Voor de vele gelukkigen die hun huis nog altijd hebben rechtstaan, betekent dat nog niet het einde: velen zijn bang om terug in hun huis te slapen. Uit voorzorg slapen ze onder de blote hemel. Wanneer ik aankom in het ziekenhuis wordt dat nog duidelijker: alle patiëntenbedden werden ondergebracht in tenten op de binnenplaats van het hospitaal... .

Dit legt een zware last op het overbevolkte ziekenhuis dat normaal 60 bedden heeft. Wanneer ik de eerste patiëntenlijst zie tel ik 134 gewonden. De eerste selectie voor de revalidatie geeft de volgende balans: 78 vrouwen, waarvan 23 kinderen met meestal verpletterde benen en onderbenen die al een eerste verzorging kregen en wiens wonden nu verschoond worden. We beginnen dan ook dadelijk met gipsverbanden aan te brengen op verzorgde wonden, dit in afwachting totdat de chirurgen hun taak kunnen beginnen. Onze rol is om de gipsverbanden goed aan te passen zodat de breuken vroeg rechtgezet worden en er geen vervormingen optreden tijdens de orthopedische behandeling. De eerste 17 amputaties die we nakijken waren het gevolg van open wonden die zodanig besmet waren (aangetast door gangreen) dat amputatie de enige oplossing was: meestal onderste ledematen en hier ook: vrouwen en kinderen.

‘s Avonds vertelt mijn collega Viviane me haar verhaal over de ongeveer 13 mensen met zware brandwonden. Er was een ontploffing van een benzinestation tijdens de aardbeving waardoor heel wat mensen verbrand raakten. De mensen die ze behandelde zullen een moeilijke revalidatie zullen moeten ondergaan met veel pijn.