Massa's herinneringen

afbeelding van Geoffroy Hallet

Regelmaat was deze laatste dagen ver te zoeken... en mijn reis is al op haar einde gekomen. Ik ben net geland in Brussel na een verblijf van één maand in Haïti... maar ik heb zoveel te delen...

Om de draad te hernemen bij mijn laatste schrijven, deel ik jullie mee dat, inderdaad, Judette eindelijk iets anders heeft kunnen zien dan de tent en de operatiekamer... Op maandag 15, hebben we haar, met de hulp van Simon, voor de eerste keer in een rolstoel overgebracht. Ruimschoots een half uur vrijheid voor Judette en haar papa die niet van haar zijde geweken is... een echte gedeelde vreugde.

Gedurende de volgende dagen hebben we de duur van haar uitstappen proberen op te voeren, voordat ze moe werd. En spoedig kon haar papa haar zonder hulp in de rolstoel overbrengen. Het was trouwens een verrassing hen beiden te zien op het afscheidsfeestje dat georganiseerd was voor mij en Simon en dat plaatsvond aan de ingang van de tenten. Ik zie Judette nog steeds voor mij, dansend in haar stoel op het ritme van de muziek...

Uiteraard beperkt een dergelijk avontuur zich niet tot de herinnering aan één patiënt. Er is Maryse, mijn privé-lerares Creools en de vrijwilligste van allen. Er is Marguerite en haar legendarische "Géfua" dat in de hele tent weerklonk en waarbij je niet anders kon dan bij haar toe te snellen en de volgende woorden te horen... « Map fèl empil exersis » (ik ga veel oefeningen doen) Er is ook de vriendschap van Monica et Betty, en de derde makker, Xavier... Léonie en haar soms wat tegendraads karakter... De meest verassende : Ilémise, discreet en een harde werker... Peterson die graag bij voetbal wegdroomt en me de resultaten van de Engelse, Spaanse en Italiaanse kampioenschappen meedeelt (ik weet niet waarom hij de Belgische niet had ;-) ) Yolande, een sterke persoonlijkheid, privé-lerares Creoolse uitdrukkingen en liedjes... Marjorie, die zeker als één van de eersten weer zal kunnen stappen... Rodney, als je dit leest... Oorverdovende Kirdy die je 10 seconden later begiftigt met een welluidende lach en een stralende glimlach... Claudia, zijn buurvrouw, die zal moeten vechten... Jeune, recordman onafhankelijkheid met krukken en gelukkige winnaar zelfstandig uit zijn bed stappen... En laten we Alphonse niet vergeten, een 50-jarige met het dynamisme van een 20-jarige, dat is onvergetelijk !... Stéphanie, levé buda u...

En ze zijn uiteraard niet de enigen...

Ons vertrek werd uitbundig gevierd en heeft mij heel erg ontroerd, dankzij het dynamisme van Simon en van ons lievelings Haïtiaans toneelgezelschap (heel efficiënt en komisch).

Maryse levé buda u

Maryse levé buda u
Fèl exersis, Empil Empil

Pu Ka maché

Maryse, sta op
Oefenen, heel veel oefenen
Zodat stappen mogelijk wordt

Bij het horen van dit lied zijn de patiënten één voor één rechtgestaan, enkele mensen met amputaties begonnen zelfs danssprongetjes te maken (waaronder onze oudste !!) alsook Judette in haar stoel...

Het afscheid was pijnlijk... Gelukkig weet ik dat Handicap International het vervolg van de revalidatie op zich neemt... Dit laat me toe met een gerust geweten te vertrekken... Ik droom er al van, nieuws van hen te horen, een video te zien waarop zij, dankzij mijn inbreng, weer kunnen stappen, hun onvergetelijke glimlach terug te zien...

Deze boodschap van Judette wou ik ook nog met jullie delen :
« Au revoir frèr moin (mijn broer), au revoir soeur moin (mijn zus)
Priez bon Dieu pour nous
Si nous pawè isit Géfua (als we elkaar hier niet zien, Geoffroy)
Yon jou, nawé en haut" (ooit, zien we elkaar hierboven) »
Judette

Geoffroy, kinesitherapeut op verplaatsing