Afscheid van Cambodja

afbeelding van Jeroen Stol

De drie en een half jaar in Cambodja zijn voorbij gevlogen. Op 15 maart 2013 zit mijn taak er hier op en reis ik voor een korte stop terug naar Europa. Met gemengde gevoelens. Enerzijds zal ik met weemoed terugkijken, want de afgelopen jaren ben ik het land en de Khmer zeer gaan waarderen.

Tegelijkertijd vertrek ik met een ‘onaf’ gevoel. Omdat er nog zoveel werk te doen is. Omdat het gat tussen arm en rijk steeds groter wordt. Het is voor mij duidelijk dat de meest kwetsbaren in de Cambodjaanse samenleving - en voor een deel vallen mensen met een handicap binnen deze groep- nog steeds enorm gebaat zijn bij hulp van buitenaf.

Voor mij persoonlijk zijn de afgelopen jaren een boeiend professioneel avontuur geweest. Ik verhuisde van Handicap Internationals kleinste programma op de Malediven naar een van Handicap Internationals grootste programma’s: Cambodja. Een groot team, meerdere projecten en een grote variëteit aan partners. Zoals u wellicht weet zijn we actief op vlak van verkeersveiligheid, fysieke revalidatie, moeder- en kindgezondheid, ontmijning en rechten. Voor ieder onderwerp werken we met een ander ministerie en andere lokale partners, die ondersteuning nodig hebben. De afgelopen jaren is er veel aandacht uitgegaan naar capaciteitsopbouw. Veelal met succes. Een mooi voorbeeld is het nationale comité voor verkeersveiligheid, dat sterker is geworden.

Een thema dat nog steeds aandacht behoeft, is de toegang tot basiszorg. Veelal zijn de afstanden te groot en de kosten te hoog om gebruik te kunnen maken van bestaande voorzieningen. Op dat vlak proberen wij de mensen bewust te maken van het bestaan van deze voorzieningen en het recht ervan gebruik te maken. Veelal baseren wij ons hierbij op bestaande wetgeving, die in Cambodja –gelukkig- is gebaseerd op het Internationale Verdrag voor de Rechten van Mensen met een Handicap.

Naast de “gewone” projecten zijn we de voorbije beleidsperiode ook druk bezig geweest met het vormgeven van de fusie tussen de projecten geleid vanuit België en vanuit Frankrijk. Ik prijs mezelf erg gelukkig dat ik heb mogen deel uitmaken van het team dat dit heeft vormgegeven en gemanaged. Door deze samenvoeging zal Handicap International in de toekomst nog slagvaardiger zijn.

Zelf kijk ik uit naar mijn nieuwe avontuur. Mijn nabije toekomst ligt in Kenia. Een context met zowel programmatorische overeenkomsten als verschillen met Cambodja. Het grootste verschil is onze aanwezigheid in het vluchtelingenkamp in Dadaab, dicht bij de grens met Somalië. Binnenkort vertrek ik. Ik hou jullie op de hoogte van mijn eerste indrukken!