Bezoek aan het revalidatiecentrum tijdens een vorming van Handicap International

afbeelding van Jeroen

Dit centrum in Nha Trang is een van de 5 partners van het project welcome to life. We gaan hier de dag doorbrengen met de kinderen. Naar aanleiding van het bezoek van de technische partners van welcome to life, twee Franse pediaters die vorming geven aan de kinderdokters in Vietnam, worden we ontvangen met een ceremonie waarbij de kinderen van het centrum enkele dansjes ten beste geven. Een groep meisjes aan het begin van hun puberteit die doof zijn dansen met precisie op de maat van de muziek. Ze voelen wel iets van de bastonen, maar de muziek gaat even af en ze dansen onverstoord verder. Een deel van de kinderen is permanent in het revalidatiecentrum dat ook een school is. Je ziet niet bij iedereen meteen dat ze een handicap hebben, behalve bij de kleinere groep met het syndroom van Down. Na de dans worden de buitenlandse gasten en de directrice voorgesteld.

In Vietnam gaat dat niet met een rondje maar een persoon neemt de microfoon en stelt iedereen voor, als onze naam genoemd wordt moeten we even rechtstaan en krijgen we een kort applaus. Daarna krijgt de directrice van het centrum het woord, die vervolgens de directeur van Handicap International uitnodigt. Protocol is belangrijk in Vietnam. Philippe vertelt de geschiedenis van het project dat nu 37 gemeenten van het district KHAN HOA bereikt. Het is dankzij missies zoals die van de Franse pediaters dat de opvang en preventie van handicaps bij kinderen structureel verbetert. De pediaters geven vormingen aan hun Vietnamese collega's volgens de laatste inzichten. Het netwerk van 5 partners werd gedurende 4 jaar van het project uitgebouwd op het niveau van de gemeentes, de provincie en het district om op die manier geen enkel kind te kunnen missen.

De toespraak wordt helemaal vertaald naar het Frans door een oude dame die in Ho Chi Minh naar het Franse lyceum gegaan is, zoals meer mensen van die generatie. Als de Franse pediater het woord neemt vertrelt hij dat hun medische steun tijdens hun bezoeken aan Vietnam ook een leerschool is voor hen. De sterke economische ontwikkeling van Vietnam zal volgens hem ook een positief effect hebben op de opvang voor personen met een handicap. Dit doet me denken aan de Vietnamese collega waarmee we deze ochtend een gesprek hadden over moedermelk. Toen zij geboren werd in 1979 was de oorlog nog maar net gedaan en had haar moeder geen melk omdat er niet genoeg eten was. Ik werd twee jaar eerder geboren en heb me nooit moeten afvragen of ik wel genoeg te eten kreeg. Haar moeder kookte rijst en gaf het water met schuim bovenaan met een lepeltje aan haar dochter. Blijkbaar gebruikten meer moeders die techniek.

De foto hierboven toont enkele kinderen die we interviewden in de centrum. Heb heel wat interviews op band, elk geval is zo anders maar iedereen lijkt blij en goed omringt door de kinesisten en de verzorgers. Deze namiddag bezoeken we enkele moeders van kinderen met een waterhoofdje in het ziekenhuis waar HI mee samenwerkt.