Hels brommerverkeer in Ho Chi Minh

afbeelding van Jeroen

Vertrekken geblazen, om 7 uur drinken we een laatste keer een kop sterke ijskoffie met Phuoc, de coördinator van het project Welcome to life in Nha Trang. Hij heeft ons de afgelopen week echt goed begeleid. Ik neem nog een foto van een dame die met haar driewieler over de straat rijdt. Ik besef nog niet goed dat het in het kuststadje Nha Trang heel rustig is in vergelijking met Ho Chi Minh-stad waar we deze namiddag het verkeer gaan fotograferen. Na een vlucht van een uur komen we aan in de miljoenenstad, genoemd naar de Vietnamees revolutionair en politicus Ho Chi Minh. Ho Chi Minh-stad is eerder bekend als Saigon en daarvoor als Prey Nokor.

Het is de grootste stad in Vietnam met 6 miljoen inwoners en die lijken zich allemaal een brommer te hebben aangeschaft. Layla en ik trekken naar het centrum om er het verkeer te fotograferen. Handicap International werkt hard aan verkeersveiligheid in Vietnam, Laos en Cambodja om handicaps in dat gebied zoveel mogelijk te voorkomen. De recente economische groei in Vietnam zorgde immers voor een enorme toename van het aantal gemotoriseerde voertuigen. 90% zijn brommers wat voor een eigenaardige verkeerssituatie zorgt. De brommers zwenken voortdurend rond de enkele auto's en stoppen niet voor voetgangers maar rijden er steeds rakelings langs. Het verkeer is immers sneller gegroeid dan dat er nieuwe verkeersregels konden gemaakt worden. Het verbaast ons niets dat er dagelijks twee mensen sterven in het verkeer in het centrum van Ho Chi Minh alleen.

Ik besef dat het als voetganger in België nog zo slecht niet is. Hier geven mensen die elkaar helemaal niet kennen elkaar de hand om heelhuids aan de overkant te komen, dat wil zeggen dat ik niet de enige ben die schril heeft om de straat over te steken. Het valt wel enorm op dat iedereen op de brommer hier een helm draagt. Dat is nog maar verplicht van december 2008. Handicap International speelde een sleutelrol om de Vietnamese overheid ervan te overtuigen dat dit het aantal dodelijke ongevallen en onnodige kwetsuren drastisch zou verminderen bij het dragen van een helm. Vorig jaar droeg hier letterlijk enkel de staf van Handicap International er een en vond iedereen het ongemakkelijk omdat het zo warm is. Nu zijn het enkel de kinderen die er geen aan hebben, want dat is nog niet verplicht.

De medewerkers van het verkeersveiligheidsproject lobbyen daar verder voor, naast activiteiten rond verkeersopvoeding in de scholen en rond bepaalde black spots. Ik denk terug aan het interview dat ik vorig jaar afnam van Tinh, de toenmalige coördinator van het verkeersveiligeidsproject die op bezoek was in Brussel. Layla staat op de middenberm van een van de grootste verkeersaders en fotografeert erop los, ze houdt wel van wat actie zegt ze. Ik zorg ervoor dat ze niet per ongeluk op de straat komt te staan en omvergereden wordt. Ik neem thuis graag de fiets, maar op de weg terug naar het huis van Philippe kruipen we veilig in een taxi die heel traag door de massa brommers manoeuvreert. Veilig thuis krijgen we een lekker maal voorgeschoteld en vertellen we iedereen enthousiast over onze week in Nha Trang. Layla nam in het totaal al meer dan 3000 foto's . Morgen is onze laatste dag en gaan we naar de spinal unit en ook naar de grootste materniteit van Vietnam.