Bij Corfrodis in Frontino

afbeelding van Els Beelen

Dinsdagochtend om zes uur vertrokken we voor een tocht van ongeveer 5 uur naar Frontino. Het beloofde een prachtige en heuvelachtige tocht te worden. Het uitzicht was adembenemend en de weg was in verbazend goede staat ( met hier en daar een grondverzakking door de veelvuldige regen die de laatste dagen viel).

Voor we het wisten waren we er: een Chinees restaurantje met daaraan een half verscholen pensionnetje, genaamd Casa Vieja. Vooral de gastvrouwen waren erg charmant en stoppen niet met ons zoete koosnaampjes toe te roepen zoals mi amor ( liefste), querido mono ( liefste aap – zo noemen ze buitenlanders hier). Het uitzicht achteraan het pension is ronduit schitterend, groene bergen met kudden koeien en hier en daar een schijnbaar verloren huisje.

Na even te hebben uitgerust van de lange tocht, gingen we kennismaken met de organisatie met wie we deze week ervaringen zullen uitwisselen. Corfrodis staat voor Corporación Frontineño para discapacidados of anders gezegd, vereniging in Frontino voor personen met een beperking.

Er stond ons een ganse delegatie op te wachten en het moet gezegd: de ontvangst hier is allerhartelijkst! We worden geknuffeld en vastgepakt alsof we verloren vrienden zijn en uitgenodigd in een eenvoudig huis in een drukke straat om de leden van Corfrodis te leren kennen. Het is wel even aanpassen om boven het geluid van vrachtwagens en auto’s uit te komen. Maar het feit dat er veel mensen hun best hebben gedaan om aanwezig te zijn, maakt alles goed.

De voorstelling van het project en Handicum is onze eerste grote vuurproef. Iedereen reageerde enthousiast! Ook hen leren kennen is erg verrijkend voor ons. Na een stevig avondmaal (zoals alle malen met veel vlees en weinig groenten) gaan we slapen. de dag nadien hadden we immers weer een druk programma voor de boeg.

Bezoek aan een inclusieve school

Woensdag stond in de voormiddag een bezoek aan een inclusieve school, escuala normal superior, op de planning. De school blijkt zo’n 800 leerlingen te herbergen vanaf de nulde graad (onze kleuterklas) tot de dertiende graad. Allemaal dragen ze een uniform en het is een zotte boel in onze ogen: overal zie je leerlingen die overal en nergens lijken naartoe te gaan. In deze school worden leerlingen tot leraars en leraressen opgeleid. Hiermee begint men al vanaf de eerste graad. Ongelofelijk! De laatste drie graden dienen als echte voorbereiding en opleiding voor de job als leerkracht. Het uitzonderlijke aan deze school is dat er zowel kinderen en jongeren met als zonder beperking zijn.

Na een rondleiding in de school hebben we een vergadering met de gemeentelijke secretaris voor onderwijs en de directeur, een doventolk en ondersteuningsleerkracht van de school. Ook zuster Beatrice was erbij. Zij zet zich in voor inclusief onderwijs in een dorpje niet ver hiervandaan. Ten slotte schoven twee dove jongens mee aan tafel om hun ervaringen met ons te delen.

Het bezoek aan de school en de gesprekken met verschillende specialisten waren heel erg interessant voor ons. Wederom zeiden we tegen elkaar: ‘hier kunnen wij zeker iets van leren!’ De school had een heel vooruitstrevende visie op inclusie. Omdat er een hoog percentage dove kinderen in deze regio is, hebben zij een doventolk in dienst. Dit jaar studeert Pablo af als eerste dove leerkracht. Zijn verhalen over zijn stage deden ons kippenvel krijgen. De leerlingen zijn heel enthousiast over zijn lessen en vragen wanneer hij terugkomt. Ook ouders van kinderen waaraan hij stage geeft, bellen naar de school om te zeggen dat het ongelooflijk is welke vooruitgang hun kind heeft gemaakt.

In de school zijn er 37 kinderen met een beperking. Ooit zat er iemand met autisme in een gewone klas, maar dat is niet goed afgelopen. Na een tijdje haakte hij af omdat hij niet de aangepaste ondersteuning kreeg. Het siert de school dat ze dat durft toe te geven.

Woensdagnamiddag werden we in het cultureel centrum verwacht voor een workshop rond de rol van verzorgers en ouders van mensen met een handicap. Een dertigtal mensen met en zonder beperking volgden deze workshop die door Stef werd geanimeerd. Tijdens deze workshop hebben we samengewerkt rond het erkennen van de talenten van mensen met een handicap. Nadien werd er heel wat nagepraat over hoe we bepaalde inzichten kunnen toepassen. Ook dat was een groot succes.

We blijven tot vrijdag in Frontino, dus een volgend verslag over onze ervaringen hier, volgt zeker!