Laatste dagen in Caucasia

afbeelding van Els Beelen

Ook in Caucasia hebben we elke minuut die we hadden benut. Woensdagochtend bezochten we een schooltje met een project voor kindjes met een handicap.

De school is behoorlijk uniek om verschillende redenen: het is de enige school in de wijde omgeving die probeert kinderen met een beperking (zowel met een fysieke als verstandelijke beperking) in de gewone klas te integreren. Ze hebben niet genoeg middelen voor speciale ondersteuning zoals psychologen, speciale GON-begeleiders, ortho’s enzovoort. De reden is simpel: er worden geen middelen vrijgemaakt vanuit de overheid in Colombia, noch menselijke middelen, noch geld. En toch zien we creatieve oplossingen: de kindjes starten in de kleuterklas en daar zijn dus zowel kinderen met als zonder beperking bij en die zitten gedurende de volgende jaren bij elkaar (als ze hun jaar niet moeten overdoen) tot aan het zesde leerjaar. Men laat de kinderen zonder beperking helpen bij het maken van taakjes in de klas, tot zelfs het aanleren van nieuwe vaardigheden zoals lopen of kleuren. Het is erg leuk om te zien hoe dat in zijn werk gaat! De juf geeft zelf toe dat de kinderen het makkelijker leren van iemand van hun leeftijd dan van een volwassene. Daarnaast gebruiken ze een methode uit Brazilië die we ook gezien hebben bij Frontino: GEEMPA (uitgesproken als Jempa). Deze methode laat toe dat kinderen met een verstandelijke beperking leren schrijven en lezen en rekenen …!

Woensdagnamiddag hadden we een laatste vergadering bij Fundisca. Het was een hele open vergadering waar we alle goede en ook minder goede kanten van elkaar bespraken. Stef raapte al zijn moed bij elkaar en kaartte aan dat we ons tijdens onze eerste vergadering niet erg op ons gemak voelden. Zij reageerden heel begrijpend en stelden dat zij een strijdlustige houding hebben aangemeten uit noodzaak. Daarna maakte Koen in zijn beste Spaans een bordschema over hoe je je talenten, valkuilen, allergieën en tekorten kan inzetten om elkaar te versterken.

Op onze laatste dag in Caucasia brachten we een bezoek aan de organisatie Hermano Mayor. Dat is een organisatie die is opgericht door Elba, mama van een jongetje met een een verstandelijke beperking. Die organisatie is gespecialiseerd in hippotherapie voor kinderen met een handicap. Maar het blijft niet bij deze vorm van fysiotherapie op paarden. De kinderen krijgen ook les op een heel persoonlijke en liefdevolle manier via de GEEMPA-methode. Wij zagen Elsa aan het werk met twee kindjes met een intellectuele beperking. Het was heel fijn om te zien hoe de kinderen plezier hadden terwijl ze hun naam en de namen van hun vriendjes leerden herkennen. Daarna gaan de kindjes aan de slag met de paarden. De moeder van een meisje van 5 jaar vertelde dat zij vorig jaar haar evenwicht nog niet kon houden op het paard. Na zagen wij haar in volle actie achterwaarts op het paard met haar handen in de lucht. De ouders van de twee kindjes die er waren, vertelden dat hun kinderen ook op het vlak van gedrag veel veranderd waren door hun wekelijks bezoek aan Hermano Mayor. Het waren vooral de warmte en de passie die we voelden in deze organisatie die op ons een grote indruk nalieten en ons met een wee gevoel in de maag terug richting Medellin voerden …