Een klein geïmproviseerd tentje tussen het puin?

afbeelding van Leen Groffils

Weer is een week omgevlogen met zoveel indrukken en ervaringen. Vrijdag kwam Ketnet op bezoek. Ze wilden een reportage maken over wat Handicap hier zoal allemaal doet. Eerst keken ze wat rond, over hoe en wat ze wilden filmen, welke camerastanden, en hup, daar gingen we.  Ze stelden me vragen over onze werking hier en ondertussen kwam een jonge patiënt in beeld die haar oefeningen deed. Ook nog een algemene oefensessie en dan wat sfeerbeelden. Ben benieuwd wat het zal worden; anderhalf uur film en ze zenden…. twee minuten uit.

Ondertussen zijn steeds meer patiënten klaar om naar huis te gaan. Ze hebben geen verzorging meer nodig. Maar, wat is naar  “huis’’ gaan?  Een ingestort huis, met een klein geïmproviseerd tentje tussen het puin? Maar ze moeten, we hebben plaats nodig. We zien dan vaak de ontgoocheling in hun ogen maar we moeten doorzetten.

Deze week kwam Lenise op me af, of ik even tijd had voor een babbeltje. (Eigenlijk niet, maar je doet het toch). Zij is een mooie jonge vrouw van 25 jaar met een onderbeen amputatie. Door omstandigheden heeft ze een contractuur van de flexoren van de knie. We werken er hard aan maar het ziet er niet goed uit. Heel waarschijnlijk zal ze geen prothese kunnen dragen? Ze vroeg me wat er van haar zou komen? Slik.  Wat wil jij, hoe zie jij het? Kaatste ik de bal terug. Ik wil studeren; verpleegkunde of informatica. Maar zal ik het kunnen? Ik heb haar uiteindelijk de boodschap gegeven dat, als ze echt iets wil, dat ze ervoor moet vechten. Weer slik want je weet dat ze weinig kansen heeft. De conclusie van onze babbel was dat ze weer wat moed had en ze zei uiteindelijk; ‘’Dieu va m’aider’’ dit laatste klinkt ons wat gek in de oren; zoveel ellende, geen toekomstperspectief en toch nog een immens geloof in God. Als je het mij vraagt heeft God hier zijn beste kant niet laten zien maar zij zien het anders; God heeft gezorgd dat ze nog in leven zijn….

Tot nu toe hebben we noodhulp geleverd en de tijd is gekomen om over te schakelen op lange termijn hulp. We zullen meer met lokale mensen moeten werken en meer delegeren. Het zal deze week nog hard werken zijn om deze omschakeling te organiseren maar we zullen uiteindelijk efficiënter zijn. Dus, we gaan ervoor.

Groetjes

Leen