Na 9 dagen in Haïti

afbeelding van Leen Groffils

Ik ben nu 9 dagen in Haïti en ik kan met zekerheid zeggen dat ik enorm onder de indruk ben van de moed en overlevingsdrang van de mensen hier en in het bijzonder van onze patiënten hier in het ziekenhuis. De meesten hier hebben één of meerdere familieleden verloren, samen met hun huis en al hun hebben en houden, en zelf zijn ze er fysiek erg aan toe. Een arm of been geamputeerd, vreselijk verminkt....  Welke toekomst is er voor deze mensen?

Het land is absoluut niet op mensen met een handicap voorzien; slechte wegen, geen vooorzieningen...

Zo is er het verhaal van Christner dat me toch wel naar de keel greep. Christner, een boom van een kerel maar van weinig woorden, 49 jaar en vader van 4 kinderen. Op de dag van "la catastrophe'' zoals ze het hier noemen, hielp hij een neef met een werkje aan diens huis. Er viel een zwaar voorwerp op zijn rug, zonder al te veel zichtbare letsels maar inwendig toch wel een zware kwetsuur. Wat juist is niet heel duidelijk. Feit is dat zijn onderste ledematen een bepaalde graad van spasticiteit hebben .

Vorige week hebben we hem uit bed gehaald en voor het eerst in een rolstoel gezet. Zijn gezicht klaarde op en hij kon ook eens iets anders zien dan de nok van de tent. De dag nadien haalden we hem naar de kinezaal en daar stapte hij tussen de evenwijdige baren. En trots dat hij was. Nu komt hij trouw iedere dag voor zijn dagelijkse wandeling. We probeerden ook al om te stappen met een looprek, nog even en hij is er goed mee weg.

Maar wat als hij naar huis gaat? Zijn huis is gedeeltelijk ingestort, wie zal er voor een inkomen zorgen, de straten en stoepen zijn niet klaar voor rolwagens en loopkaders, en nog zovele vraagtekens. Maar Christner is heel dankbaar. Dankbaar voor de kans die hij weer krijgt, voor de stimulatie. Hij zei op een dag, heel rustig maar welgemeend;'' dank je wel''. Ik kreeg een enorme krop in de keel.

En voor die mooie momenten, daar doe ik het voor.

Leen