De patiënten van Choskal verhuizen

afbeelding van Pierre

Het is zover! Alle orthopedische patiënten van Choskal zijn verhuisd naar Sarthe, het grote ziekenhuis voor nazorg dat nog in de steigers staat. De spanning stijgt al sinds enkele dagen ten top in ons kleine ziekenhuis in Choskal. Een spanning die samenhangt met de verhuis naar een meer aangepast gebouw: waterdichte tenten die zonder twijfel minder heet zijn, in afwachting van de verhuis van de hangar, meer comfort, meer plaats, beter aangepaste verzorging, opvangmogelijkheden voor familie... Tegelijk brengt deze verhuis ook een vrees voor het onbekende teweeg: de angst voor de scheiding, want er zijn sterke banden gesmeed tussen de patiënten onderling en tussen de patiënten en het personeel, maar ook de angst voor de volgende stap in de revalidatie (eerste prothese, toestemming om de voet op de grond te zetten...)

De patiënten zijn vervoerd in kleine konvooien, met hun bezittingen en hun familie, en met de hulp van de brancardiers en coördinerende verpleegsters. Alles is perfect verlopen, heel kalm. De clowns namen de tijd om persoonlijk afscheid te nemen van iedereen. Wij hebben ook de tijd genomen om hen in detail uitleg te geven over hun nieuwe verzorgingshuis. Die zorgen verdwenen gedeeltelijk bij de aankomst: de patiënten worden gehergroepeerd per pathologie en in de mate van het mogelijke volgens kamergenoten. Hoewel het ziekenhuis minder "dorp" is dan Choskal, is het echt mooi, functioneel, ambitieus. Al snel zal het zelf ook een dorp worden, daar twijfel ik niet aan.

De ruimte die voorzien is voor Handicap International is ook van grote kwaliteit: goed materiaal, gedeeltelijk nieuw, gedeeltelijk plaatselijk vervaardigd, 200 m² oppervlakte en een team van zeer dynamische kinesisten. Ik heb Luc en Didier aan het werk gezien, en de patiënten, steeds met de glimlach, waren aan het zweten, en niet alleen van de warmte! Ik wacht al vol ongeduld om ze volgende week te vervoegen.

Choskal wordt dan weer een "normaal" ziekenhuis. Het is vol nostalgie dat ik afscheid heb genomen van het personeel en de patiënten die ik zeer goed kende. Olaf, die achterbleef om het contact te verzekeren, zal het niet aan werk ontbreken.

Het avontuur gaat verder. Zelf neem ik een dagje rust voor ik de laatste rechte lijn van mijn missie inga en de kinesisten van Sarthe ondersteun tot de nieuwe ploeg aankomt.

Pierre