Een indirect slachtoffertje van de aardbeving

afbeelding van Raphaël Mayne

Ziehier een verhaal dat ik heb meegemaakt in het ziekenhuis van Martissant, in Port-au-Prince. Dit ziekenhuis krijgt veel jonge patiëntjes over de vloer: kinderen met bronchiolitis, longontsteking, schedeltrauma’s, tetanus, te vroeg geboren baby’s, … Hier werken, was voor mij menselijk gezien een zeer verrijkende, maar tegelijk ook heel droevige ervaring. Zo werd er onlangs een prematuurtje geboren van slechts 1 kg. Een nietig lijfje, beentjes niet groter dan mijn duim, armpjes zo dun als mijn wijsvinger, … Echt een minuscuul wezentje.

Op een avond, na mijn dienst bij een dertigtal gewonde slachtoffers van de aardbeving, ben ik naar de baby toe gegaan. De arts was net bronchiale aspiratie aan het toepassen. Ik heb hem mijn hulp aangeboden, maar toen ik het hoofdje van de kleintje vasthield, zodat ik het met behulp van een met een spuit verbonden buisje kon helpen ademen, zag ik meteen dat hij niet meer ademde. Was het al te laat? Dankzij zijn geïmproviseerde ‘montage’ slaagde de arts erin om het kind te reanimeren. Er was weer hoop.

Een paar uur later is de baby dan toch gestorven.

Dit trieste voorval herinnert ons eraan hoe kwetsbaar het leven is. Ik wou dat ik alleen maar positieve ervaringen te melden had. Maar er zijn nu eenmaal dag in dag uit moeilijke momenten waarbij we onvermijdelijk op onze beperkingen botsen. We moeten dan telkens weer onze moed bijeenrapen, want andere patiëntjes kunnen we wél nog redden.

Raphael, kinesitherapeut