Het verhaal van Farah

afbeelding van Ulrike Last

De situatie in Dadaab is tragisch. We ontmoeten tal van mensen met vreselijke verhalen, maar we hebben onvoldoende middelen om ze allemaal meteen te helpen. Zoals veel andere ngo’s was Handicap International niet voorbereid op zo’n plotse en massale toestroom van vluchtelingen. Op dit moment missen we personeel en aangepast materiaal. We zien dat de nieuwe vluchtelingen enorm zijn getekend doordat ze geen bestaansmiddelen hebben en de tekenen van ondervoeding lezen we op hun gezichten af. Dat is vooral het geval bij moeders, ouderen en kinderen. Dat is ook zo bij mensen met een handicap, die onder de vluchtelingen de kwetsbaarste groep uitmaken.

Farah is een jongeman van 24 jaar. Toen hij bij de “vulnerability desk” van Handicap International bij de ingang van het kamp Dagahaley kwam, bewoog hij heel langzaam en in schokken. Onze organisatie heeft hem slechts tijdelijk een rolstoel kunnen geven aan de hoofdingang van het kamp. Jammer genoeg heeft ons team ter plaatse op dit moment niet de middelen om alle nodige hulp te voorzien.

Het is mogelijk dat Farah polio heeft, maar hij heeft nog geen grondig medisch onderzoek gehad. Hij zegt dat hij een rolstoel nodig heeft omdat hij nog te zwak is om met krukken te stappen. Hij is ook bang om met krukken te lopen omdat hij zo geen water en voedselrantsoen van het Wereldvoedselprogramma kan dragen.

Hij heeft zijn tocht van drie dagen overleefd dankzij andere Somaliërs die hem tijdens de 80 km door het zand tussen de grens en het kamp Dadaab hebben geholpen. Zijn dichte familie is in Somalië gebleven. Maar zonder de hulp van zijn familie zou hij nu nog zwakker zijn geweest. Ze hebben hem geld gegeven om tot bij de grens te geraken. Voortaan heeft hij de hulp van het team van Handicap International en van vele anderen nodig om weer op krachten te komen en om te overleven, ondanks de vele hindernissen die hij ervaart.

Handicap International heeft voor Farah een plaats in het kamp gekozen om hem te kunnen blijven helpen. Wanneer we een aangepaste rolstoel hebben, zullen we hem die geven. Ons mobiele team zal hem een bezoek brengen om hem medisch te onderzoeken en om hem te helpen bij zijn herstel.

Het verhaal van Farah moedigt ons aan om ons werk verder te zetten. We kennen genoeg mensen als hij die onze hulp nodig hebben...