Douze janvier

afbeelding van Wendy Huyghe

Douze janvier. Ik sprak die woorden gisteren uit in het ziekenhuis van Sarthe. Een kind van negen jaar herhaalde ze fluisterend en begon te beven en het lawaai na te bootsen dat een aardbeving in haar herinnering maakt. En dat terwijl ze apathisch voor zich uit staarde.

We zijn vandaag ‘douze janvier’. Het is een jaar geleden dat Haïti werd verwoest. Het team heeft beslist om niet te werken en de patiënten in het ziekenhuis met rust te laten. Het is hun dag. Hun moment om te rouwen. Iets voor vijf, het moment van de aardbeving, maken wij (de expats) het stil. Voor sommige is het een emotioneel moment; ze werken al een hele tijd in Haïti en leven enorm mee. Tijdens ons moment van stilte, barst verderop een enorm gejuich los. Alsof er een voetbalmatch is begonnen. Er wordt gezongen en muziek gemaakt. De Haïtianen hebben hun eigen manier om hun verdriet een plaats te geven. Hun weerbaarheid blijft me verbazen.