Hoofdstuk 3

"Belachelijk. Ze zouden de weg toch wel afgesloten hebben als het echt gevaarlijk was?”

Nee! Natuurlijk niet! Het is geen grap, en er is niets belachelijks aan. Het is echt, verschrikkelijk echt en vreselijk logisch. Haar hart slaat op hol, haar knieën knikken en nog voor ze helder kan nadenken, is ze al omgedraaid.

Ze zet het op een lopen, weg van die plek, terug in de richting waar ze vandaan kwam. Ze is buiten adem, haar sandalen kletteren op de grond en doen het stof in dikke wolken opwaaien. Ze wil huilen en denkt er niet eens meer aan om haar broer te vervloeken. Gelukkig is Samir niet bij haar!

Momo roept haar nog iets na, maar ze hoort hem niet — of ze wíl hem niet horen. Het enige wat telt, is wegkomen bij dat bord en deze weg die ze dacht te kennen. Ze dacht dat ze hier veilig was, maar dat was een illusie.

Ze stormt voorbij de marktkraampjes, die ondertussen bijna leeg zijn, en loopt bijna een kind omver dat er nog rondhangt. Ze snakt naar adem bij elke stap die ze zet, maar ze blijft rennen.

Pas wanneer ze een plek bereikt waar meer licht is, houdt ze halt. Haar benen trillen zo hard dat ze haar amper kunnen houden.
Ze kijkt schichtig achterom.
Niemand is haar gevolgd.

Ze is weer terug bij af, maar ze is tenminste heelhuids.

Ze steunt met haar handen op haar knieën en probeert op adem te komen. Terwijl de paniek langzaam wegzakt, komt de frustratie in de plaats.

Wat nu?
Ze heeft nog altijd geen brood.
En als ze met lege handen thuiskomt, zal haar moeder woedend zijn.

De angst van daarnet maakt plaats voor een dikke krop in haar keel. Die weg terugnemen? Geen denken aan. Maar als ze de omweg kiest, is ze minstens een uur langer onderweg. Ze knijpt haar ogen stijf dicht en onderdrukt een snik.

Haar gezin rekent op dat brood, en eerlijk gezegd... dat uur wandelen zal ze sowieso nodig hebben om haar hartslag weer normaal te krijgen.