Hoofdstuk 8

Het zal haar zeker een uur kosten via de andere weg. Maar goed, als dat bord echt is… dan is een uur wandelen een kleine prijs om niet aan flarden te vliegen.  

Ze zucht diep, draait zich resoluut om en slaat de zijstraat in.  

De weg is langer en een stuk minder gezellig dan haar vertrouwde route. Hier is geen schaduw van de huizen en ruik je de geruststellende geur van de kruidenmarkt niet. Het is gewoon een brede, stoffige weg waar de hitte nog harder blijft hangen.  

Aïda moppert binnensmonds.  

“Ik had moeten zeggen dat ik buikpijn had. Of dat ik te veel huiswerk had. Of dat ik de wereld aan het redden was.”  

Ze geeft een flinke trap tegen een steen. Het keitje rolt over het droge asfalt en verdwijnt onder een oude, scheef geparkeerde auto. Het is altijd hetzelfde liedje: Samir muist eronderuit, doet geen steek en zíj mag het weer oplossen. Alleen maar omdat ze de oudste is en moet leren hoe ze een huishouden runt! Nou, op die manier hoef ik later echt geen kinderen, denkt ze met tegenzin. Ze weet het zeker: haar broer zit nu rustig tv te kijken of hij is aan het voetballen met zijn vrienden. Hij amuseert zich, terwijl zij het brood moet gaan halen dat híj eigenlijk had moeten halen.  

“Je leert verantwoordelijk te zijn, Aïda,” zegt ze met een hoog spotstemmetje tegen zichzelf. Pff. Leren verantwoordelijk zijn betekent in haar ogen vooral: uitgeperst worden. Ze tiert nog even verder in haar hoofd en versnelt dan haar pas, vastbesloten om deze rotklus zo snel mogelijk achter de rug te hebben.

Plotseling, als ze de hoek omgaat, ziet ze iets wat ze niet eerder heeft opgemerkt. Op een afgebrokkelde gevel, vlak naast een afgebladderde blauwe deur, hangt een grote affiche.  

"INFOSESSIE OVER MIJNEN & EXPLOSIEVEN – Informeer en bescherm jezelf!"    

Op de poster staan foto’s: een kind dat voor een bord staat – precies hetzelfde bord als dat zij daarnet zag. Een terrein dat is afgezet met rode vlaggetjes. Volwassenen in beige uniformen die aan een groepje kinderen iets uitleggen aan een tafel.    

Aïda fronst haar wenkbrauwen. Het is een eng idee dat dit gevaar letterlijk twee straten van haar eigen huis ligt. Ze heeft haar nietsnut van een broer dan wel vervloekt, maar diezelfde Samir had evengoed over een mijnenveld kunnen lopen zonder het door te hebben.

Zo verstrooid als hij is, zou hij dat bord straal voorbijlopen en dan…  

Een koude rilling loopt over haar rug. Ze kan zich geen leven zonder haar kleine broer inbeelden, hoe irritant hij ook kan zijn.  

Maar tegelijkertijd voelt ze een soort opluchting. Ze heeft net een gevaarlijke zone vermeden dankzij zo’n bord. Dat bewijst dat die waarschuwingen werken.  

Ze bijt op haar onderlip.

Het is niet dat ze nu plots zo nieuwsgierig is, maar… als ze zomaar een mijnenveld in had kunnen wandelen, is het misschien toch slim om er wat meer over te weten te komen?  

Net boven de affiche hangt een houten bordje met een pijl: Infosessie – Hier binnen.