Aïda - Hoofdstuk 5

Aïda balt haar vuisten. Haar instinct zegt haar dat dit soort veranderingen in de wijk nooit goed nieuws betekenen. Ze haalt traag adem en probeert haar hartslag naar beneden te krijgen. Ze hoeft niet bang te zijn... en toch blijft dat sluipende gevoel aan haar kleven.

Ze kijkt opnieuw naar het bord.

⚠️ Gevaarlijke zone – Risico op explosieven

Onder het licht van de straatlamp lijken de letters bijna licht te geven. Is dit maar gewone waarschuwing of een echte bedreiging? "De definitie van een risico is per slot van rekening de kans op, de mogelijkheid op gevaar!" Dat betekent nog niet dat er echt iets gaat ontploffen. Voilà! Woorden zijn belangrijk, en ze is blij dat ze zo’n ijverige student is die dit soort nuances begrijpt. Hoewel... alleen idioten nemen onnodige risico’s. En zij is geen idioot.

“Momo, ben je zeker dat het gevaarlijk is?”

Haar stem trilt. Ze haat het. De oude man kijkt haar ernstig aan en knikt traag.

“Ik heb vanmorgen mensen in de wijk gezien. Ze hebben niets gezegd, maar ze hebben overal deze borden achtergelaten. Ik weet niet precies wat er aan de hand is, maar je kunt ze maar beter vermijden, meisje.”

Momo, een oude man met een baard en wit haar, buigt zich naar Aïda toe om met haar te praten.

Aïda bijt op haar lip.

Mensen zetten zulke borden niet zomaar voor de lol neer. Maar waarom hebben ze dan precies déze weg afgezet? Is er onlangs iets gebeurd? Is het een echt gevaar, of willen ze gewoon mensen afschrikken om subtiel hun terrein af te bakenen? Je hebt te veel fantasie, meisje! Focus en stop met die verhalen in je hoofd! Ze hoort de stem van haar moeder weer — redelijk en voorzichtig. Een stem die ze nu dolgraag zou horen, net als de irritante stem van haar kleine broer.
Ze kijkt opnieuw naar de weg voor haar. De weg die ze al haar hele leven kent. Een doodgewone weg. Maar vanavond lijkt alles zo... anders. Donkerder. Bedreigender.

Ze dwingt zichzelf om diep in te ademen en haar gedachten op een rijtje te zetten. Het maakt niet uit waaróm die borden er staan, of er nu echt explosieven liggen of niet: ze staan er, en ze moet ze respecteren. Punt.

Aïda brengt haar hand naar haar gezicht terwijl ze naar de straat kijkt.

Een veld tegen een achtergrond van een zonsondergang. Er is een tekstballon met een ? toegevoegd om aan te geven dat Momo niet meer weet hoe ze terug naar haar veld moet komen.

Ze kan de lange weg nemen. Dan is ze minstens een uur langer onderweg, maar ze zal wel veilig zijn. Als ze stevig doorstapt, kan ze er misschien nog wat tijd afpitsen. Ze bedankt Momo en keert zich resoluut om. Terwijl ze wegloopt, vraagt Aïda zich af hoe Momo dat eigenlijk doet met zijn veld. Ligt dat niet precies in die gevarenzone?

Maar die vraag verdwijnt al snel naar de achtergrond, samen met haar zorgen over de buurt: ze heeft een uur nodig, het is bijna etenstijd, haar gezin wacht op dat brood en ze heeft nog bergen huiswerk!

Verdomde Samir!

Wat doet ze?