Aïda - Hoofdstuk 7

En dan, uit het niets...

Ze is ergens op gaan staan. Ze schrikt zo hard dat haar hart een slag overslaat en dan simpelweg lijkt te stoppen.

Heel langzaam kijkt ze naar beneden. Haar keel is kurkdroog, slikken lukt niet meer.

Onder een dun laagje stof ziet ze iets fonkelen. Klein. Cilindervormig. Het steekt een klein beetje uit de aarde omhoog. En zij heeft haar volle gewicht erop gezet.

Aïda staat daar, met gebalde vuisten, bang. Een zacht briesje waait enkele haarlokken op die onder haar frambozenkleurige sluier vandaan zijn gekomen.

Aïda rent. Achter haar klinkt een explosie.

Haar hart hamert nu tegen haar ribben.

Ze is ergens op gaan staan. Ze weet niet precies wat het is, maar ze hoeft geen expert te zijn om het te begrijpen. Een ijskoude rilling trekt traag over haar rug.

Haar instinct schreeuwt: Vlucht! Nu! Zonder na te denken, neemt haar lichaam het over.

In een reflex tilt ze haar voet op. Ze zet zich schrap en probeert weg te duiken voor wat misschien gewoon een stuk oud ijzer is... of iets veel ergers.

Klik. Superzacht.

Bijna onhoorbaar.

En dan... een zucht.

Een oorverdovend geluid, gevolgd door een schokgolf die haar de adem ontneemt nog voor ze beseft wat er gebeurt.

De grond onder haar spat uiteen.

Pijn voelt ze niet. Toch niet meteen. Eerst is er dat bizarre gevoel, alsof ze zweeft, gekatapulteerd in de lucht door een onzichtbare kracht. Een hels lawaai vult haar oren, een hoge piep die alles overstemt.

Ze raakt de grond. Haar hoofd slaat tegen de harde aarde. Een seconde lang bevriest de wereld.

Aïda wordt door de explosie op de grond geslingerd.

En dan komt de pijn.

Een brandend vuur raast door haar lichaam, plotseling en ondraaglijk. Ze wil schreeuwen, maar er komt geen geluid uit haar mond. Haar oren fluiten, haar hele lijf trilt. Er klopt iets niet.

Ze probeert te bewegen, maar haar benen…
Haar benen.
Ze voelt ze niet meer.
De lucht hangt vol met grijs stof en opgestoven aarde. In de verte klinken paniekerige stemmen, vervormd, alsof ze vanonder water komen. Iemand roept haar naam.

Haar zicht wordt wazig. De hemel boven haar lijkt kilometers ver weg, een vlek van verblindend licht.
Ze wil haar ogen gewoon heel even sluiten…
Alleen maar even rusten.
Ze sluit haar ogen…
En ze opent ze nooit meer.

Aïda's sjaal ligt op de grond. Het woord „Einde“ staat er in handgeschreven letters op.

Niet-ontplofte mijnen en explosieven doden of verwonden jaarlijks duizenden mensen.

Veel mensen zijn zich niet bewust van het gevaar, tot het te laat is. Een wandeling, een spelletje, werken op het land… Eén seconde is genoeg. Aïda zag in haar laatste momenten nog waarop ze stond, maar vaak gebeurt het volledig onverwacht.

De enige manier om dit soort drama’s te voorkomen is door in te zetten op preventie en sensibilisering.

Negeer nooit een waarschuwingsbord.
Meld elke verdachte plek bij de lokale overheid.
Waarschuw je omgeving.

Boek sluiten