Hoofdstuk 14

Aïda voelt een ijskoude rilling over haar rug lopen. Haar instinct schreeuwt dat er iets niet klopt. Zoiets hoort daar niet te liggen. Haar eerste reflex is om een stap achteruit te zetten, alsof zo  kan uitwissen wat ze net heeft gezien. De realiteit simpelweg negeren. Maar ze kan toch niet zomaar omdraaien en wegwandelen alsof er niets aan de hand is? Haar gedachten schieten alle kanten op en geen enkele brengt rust.

Haar blik blijft op het voorwerp rusten. Haar hart slaat te pletter. Misschien is het gewoon een oud stuk metaal? Nee. En wat als haar instinct juist is? Wat als ze verdergaat en er morgen iemand anders — een kind dat aan het voetballen is of een ouder iemand — bovenop stapt? Ze weet dat ze het zichzelf nooit zou kunnen vergeven.

Door de angst krijgt ze een dikke krop in haar keel. Ze twijfelt of ze het ding gillend zal wegschoppen of keihard zal wegrennen. Uiteindelijk kiest ze voor de veiligste weg: ze draait zich om en keert op haar stappen terug, heel traag en voorzichtig. Gelukkig heeft ze in de droge aarde duidelijke sporen achtergelaten. Haar eigen voetstappen lijken plots zo klein en de weg naar huis nog zo lang. Er lijkt maar geen einde aan te komen…

Maar het lukt haar.

Ze verlaat de weg en stapt met grote passen de hoofdweg op. Ze denkt niet meer na. Ze moet hier met iemand over praten. Het moet uit haar hoofd. Ze weet dat ze eigenlijk een fout heeft begaan. Dat ze daar helemaal niet had mogen lopen… Maar ze kan toch niet het enige kind zijn dat dat bord — die borden! — straal voorbij is gelopen? En ze is er zeker van: dat was niet zomaar een stuk afval.

Ze loopt naar een groepje volwassenen bij een groentekraam. Haar blik valt op de kruidenier, meneer Karim, een man van rond de vijftig die ze goed kent. Ze stapt op hem af, lijkbleek door wat er net is gebeurd.

“Meneer Karim!”

De man kijkt op, duidelijk verrast door haar dringende toon.

“Aïda? Wat is er?”

Ze kijkt schuw om zich heen, zoekend naar de juiste woorden. Plots voelt ze zich ongelooflijk dom. Ze heeft geen enkel bewijs. Alleen wat ze gezien heeft. En wat als ze zich vergist? Wat als het helemaal niks was? Nee! Ze is er zeker van dat er iets lag. Ze kan dat gevoel in haar lijf en de angst die telkens weer de kop opsteekt niet negeren.

“Daar,” fluistert ze terwijl ze naar de zijweg wijst. “Ik heb een… een waarschuwingsbord gezien. En daarachter lag iets… iets raars, half ingegraven. Het leek op… ik weet het niet… een conservenblik, misschien?”

Meneer Karim fronst zijn wenkbrauwen. Het blijft even ijzig stil tussen hen. Hij droogt zijn handen af aan zijn schort en knikt ernstig. Aïda is opgelucht dat hij haar serieus neemt en dat ze niet uitgebreid moet uitleggen wat ze daar in godsnaam deed.

“Toon mij exact waar.”

Wanneer ze bij het waarschuwingsbord aankomen, stopt ze vastberaden en wijst ze naar de plek waar ze het ding zag liggen. De kruidenier gaat voorzichtig een paar stappen vooruit en knijpt zijn ogen tot spleetjes. Hij hoeft niet veel verder te kijken om te begrijpen wat er aan de hand is.

Hij zet onmiddellijk een stap achteruit en draait zich naar Aïda. Ze heeft hem nog nooit zo serieus gezien.
“Goed dat je me bent komen verwittigen,” zegt hij terwijl hij zijn gsm uit zijn zak haalt.

Ze kijkt toe hoe hij een nummer intoetst en snel met iemand spreekt. Hij meldt het verdachte voorwerp, de locatie en het feit dat er een waarschuwingsbord staat.

“Ze sturen iemand om het te onderzoeken,” legt hij uit wanneer hij ophangt. “Je weet maar nooit.”

Aïda houdt haar handen stevig tegen haar borst geklemd. Ze weet niet goed wat ze moet voelen. Opgelucht? Ongerust? Heeft ze echt iets goeds gedaan? Is dit niet zwaar overdreven? Ze zou het haten mocht dit allemaal voor niks zijn. Al die mensen lastigvallen voor een vuil stuk oud ijzer.

“En wat als het niks is?” vraagt ze, stiller dan ze zelf zou willen.
“Dan is het niks. Maar als het wél iets is… dan heb je net een zwaar ongeluk vermeden.”

Aïda antwoordt niet meteen. Ze kijkt nog een laatste keer naar het verlaten terrein. Ze denkt aan de kinderen uit de buurt, aan de voorbijgangers die daar hadden kunnen lopen zonder op te letten.

Uiteindelijk haalt ze diep adem en recht ze haar rug. Ze staat liever een seconde voor schut, dan dat ze er de rest van haar leven spijt van heeft.

Wat doet ze?