Hoofdstuk 17

Ze praat zichzelf wat moed in: een risico betekent niet dat er per se iets gaat gebeuren. Je moet gewoon voorzichtig zijn, en dat is ze ook.

Ze wandelt het voorwerp voorbij, net zoals alle andere rommel die erop lijkt. Beetje bij beetje ebt het drukkende gevoel op haar schouders weg. Ze krijgt haar gedachten weer op een rij en begint zich er zelfs aan te ergeren dat ze hier in haar eentje stond te trillen. Ze vindt het maar stom van zichzelf dat ze zich zo van de wijs heeft laten brengen door een dom stuk afval.

“Pff, wat een gedoe,” zucht ze terwijl ze naar de grond kijkt.

Eindelijk ontspant ze weer een beetje en ze wandelt op een normaal tempo verder. De bakkerij is niet ver meer en haar maag gromt al bij de gedachte aan een warme khobz, met die krokante korst en die vertrouwde geur. Ze kan maar beter dááraan denken in plaats van aan scènes uit een horrorfilm!

Aïda legt de rest van de weg zonder problemen af en komt weer thuis. De twijfel die ze voelde, is ze alweer vergeten. De drukte van het avondeten, het gekibbel met Samir en haar bergen huiswerk wissen de laatste restjes onbehagen uit. Uiteindelijk was het dus niets.

Tot de dag waarop ze hoort dat een ander kind niet hetzelfde geluk had.

Een ijskoude rilling loopt over haar rug. Ze had er serieuzer over moeten praten. Ze had moeten aandringen. 

Haar blik dwaalt af naar Samir. Hij zit daar, geconcentreerd bezig met zijn knutselwerkje, totaal onbewust van de wereld om hem heen. Hij had het kunnen zijn. Hij is zo verstrooid dat hij zijn eigen hoofd ’s morgens nog zou vergeten. Ze krijgt spontaan buikpijn bij de gedachte dat hij dat onbekende kind had kunnen zijn.

Wat doet ze?