Barre de progression de page

Hoofdstuk 18

Aïda kijkt achter zich. Op de achtergrond staat een bord met een doodshoofd dat op gevaar wijst.

Aïda houdt haar blik op het voorwerp gericht en fronst haar wenkbrauwen. Er is iets raars aan de hand met dit blikje. Misschien heeft een diertje er zijn nest van gemaakt? Een veldmuisje of een spitsmuis? Haar moeder moet niets weten van dat ongedierte, maar Aïda vindt ze stiekem wel schattig. Ze wil het beestje niet laten schrikken, maar haar nieuwsgierigheid krijgt de bovenhand.

Een open blikje dat op de grond is achtergelaten. Het kopje van een schattig muisje steekt uit het blikje.

Ze sluipt voorzichtig dichterbij om het dier niet op te jagen.

Er beweegt niets.

Misschien zit het beestje wel onder het blik, trillend, met de oortjes gespitst voor elk geluid. Of is het al lang gevlucht toen het haar sandalen hoorde kraken op de droge aarde? Aïda bereidt zich al voor op een ontgoocheling. Ze zet nog een stap en houdt haar adem in om zo stil mogelijk te zijn.

Eén stap. Dan nog een.

Ze strekt haar arm uit en twijfelt. Van dichtbij ziet ze details die haar eerder niet waren opgevallen. Raar, denkt ze.

Aïda zit gehurkt en kijkt naar een blikje dat op de grond is achtergelaten.

Het is niet zomaar een conservenblik. De kleur lijkt… te egaal. Geen roest, geen deuken. Alsof iemand het daar voorzichtig neerlegde en niet neergooide. Ze begint te twijfelen. Een stemmetje in haar hoofd zegt stop.

Ze wuift de stem weg, bukt zich en strekt haar nek om onder het blik te kunnen kijken. Ze verwacht pootjes te zien die snel weglopen en paniekerig gepiep te horen. Maar niks. Geen geluid.

Ze fronst haar wenkbrauwen.
Misschien slaapt het diertje? Of zit het vast.

Ze bijt op haar lip. Ze hoeft het blik maar aan te raken, het kort op te tillen met haar vingertoppen en ze zou gerustgesteld zijn.

Ze raakt het koude metaal voorzichtig aan.

Met haar vingers grijpt ze de rand van het blik vast, gewoon om het een beetje te verschuiven...

Een klik.
Een kort, mechanisch geluid.
Haar hart slaat een slag over van pure schrik.
Dan volgt een explosie.
Een witte flits.
Een schok die alles wegvaagt.
Ze krijgt niet eens de kans om te begrijpen wat er gebeurt.

Aïda wordt door de explosie op de grond geslingerd.

Aïda's sjaal ligt op de grond. Het woord „Einde“ staat er in handgeschreven letters op.

NIET-ONTPLOFTE LANDMIJNEN EN EXPLOSIEVEN DODEN OF VERWONDEN JAARLIJKS DUIZENDEN MENSEN.

Veel mensen zijn zich niet bewust van het gevaar, tot het te laat is. Een wandeling, een spelletje, een boer die de grond bewerkt… Eén seconde is genoeg om alles te veranderen.

85% van de slachtoffers zijn burgers. Bijna 1 op de 2 slachtoffers is een kind

De enige manier om zulke drama’s te vermijden is door in te zetten op preventie en educatie.
•   Negeer nooit een waarschuwingsbord.
•   Meld elke verdachte zone bij de lokale overheid.
•   Praat erover met je vrienden en familie.

In een mijnenveld kan je levens redden door stil te staan.

Boek sluiten