Hoofdstuk 16

Aïda kijkt met toegeknepen ogen naar het metalen voorwerp dat half onder het stof ligt. Haar instinct fluistert haar toe dat dit absoluut niet normaal is, dat er iets niet klopt, maar ze schudt haar hoofd en zucht diep. Ze is zichzelf weer bang aan het maken. Ze heeft te veel films gezien en te veel straffe verhalen gehoord; ze wordt gewoon achterdochtig. Zulke dingen overkomen alleen mensen die niet opletten en het lot tarten.

Het is echt onnozel.

Ze kijkt om zich heen, maar ziet niemand. Natuurlijk niet. Zij is de enige idioot die brood moet gaan halen omdat haar stomme broertje het is vergeten toen hij na school naar huis kwam. Ze legt haar sjaal goed. Nee. Ze weigert hier nog meer tijd mee te verliezen, ze heeft veel te veel te doen.

Het is gewoon een stuk metaal. Een verloren blikje, het deksel van een conservenblik, een stuk afval zoals er hier wel tientallen rondslingeren. Ze heeft zulke dingen al vaker zien liggen. Ze duwt het ongemakkelijke gevoel opzij en stapt door. Zonder dat ze het zelf doorheeft, begint ze meer aan de kant van de weg te lopen. Sneller, met haar hele lijf empannent, zonder nog één keer om te kijken.

Alles komt goed.

En toch…

Wat doet ze?