Meteen naar de inhoud

Het verleden het hoofd bieden

Mijnen en andere wapens
Kevin Bryant werkte als ontmijner voor he tBritse leger en maakte in deze hoedanigheid een mijnengebied in Libanon schoon, toen een mijn van Israëlische makelij onder zijn voet explodeerde. Het linkerbeen van Kevin moest net onder de knie worden geamputeerd.Vijf jaar na het ongeval werd Kevin opnieuw naar Libanon geroepen, maar nu om de projecten van Handicap International ter plaatse te steunen.

Kevin Bryant, onze ontmijningsdeskundige ging in juli op missie naar Libanon. Het was in datzelfde land dat 5 jaar geleden zijn hele leven een andere wending kreeg toen hij door een mijn zijn been verloor.

Kevin Bryant werkte als ontmijner voor he tBritse leger en maakte in deze hoedanigheid een mijnengebied in Libanon schoon, toen een mijn van Israëlische makelij onder zijn voet explodeerde. Het linkerbeen van Kevin moest net onder de knie worden geamputeerd.Vijf jaar na het ongeval werd Kevin opnieuw naar Libanon geroepen, maar nu om de projecten van Handicap International ter plaatse te steunen.

Tijdens zijn missie kon Kevin zelf constateren dat er al heel wat was verbeterd, hoewel ontmijnen nog altijd buitengewoon moeilijk blijft door het moeizame terrein en de dito werkomstandigheden. Maar naast deze zuiver professionele aspecten had Kevins missie ook nog een meer persoonlijk doel: het verleden het hoofd bieden.

Pas op 7 juli, toen hij de zetel, de teams en de ontmijningsprojecten had bezocht, ging Kevin eindelijk naar Shama, de plek waar hij zijn ongeval had gehad. "Ik was heel erg zenuwachtig over dat bezoek, want ik had geen idee hoe ik zou reageren". Toch besloot hij helemaal tot het einde te gaan. "Ik dacht dat ik er nooit een stap zou durven zetten. Maar ik haalde diep adem en begon door het veld te lopen dat vroeger vol mijnen had gelegen. Plots werd alles helder en simpel, en vanaf dat moment liep ik verder zonder de minste emotie of vrees." Een moeilijk moment dus, maar absoluut noodzakelijk en bevrijdend. "Ik moest dat afgrijselijke moment van zo dichtbij mogelijk herbeleven om mijn spoken vaarwel te kunnen zeggen."

"Alle gebieden met clustermunitie die zware gevolgen hebben voor het leven van de gemeenschappen zouden aan het einde van het jaar moeten zijn schoongeveegd. Dit ambitieuze streefdoel wordt mogelijk gemaakt door de positieve en onmiddellijke reactie van de internationale gemeenschap, die de nodige fondsen heeft geleverd. Maar het betekent ook een groot succes voor de ontmijners die elke dag opnieuw hun leven wagen om niet-ontplofte munitie te neutraliseren."
Kevin Bryant
 

Meer over dit onderwerp

Verboden clusterbommen blijven (burger)slachtoffers maken
© D. Kremer / HI
Mijnen en andere wapens Noodhulp

Verboden clusterbommen blijven (burger)slachtoffers maken

Uit het laatste verslag van de Cluster Munition Monitor, dat deze week gepubliceerd werd, blijkt dat Syrië voor het achtste jaar op rij verantwoordelijk is voor de meeste slachtoffers. In 2019 nam het land in oorlog 80% van de slachtoffers voor zijn rekening. Maar de Cluster Munition Monitor getuigt ook over het gebruik van clustermunitie in het conflict tussen Armenië en Azerbeidzjan.

Het 2020-rapport van de Landmine Monitor: "Covid-19 heeft de acties tegen mijnen ontregeld"
© Tannourine / HI
Mijnen en andere wapens

Het 2020-rapport van de Landmine Monitor: "Covid-19 heeft de acties tegen mijnen ontregeld"

Voor het vijfde jaar op rij maakt de Landmine Monitor gewag van een uitzonderlijk hoog aantal slachtoffers van landmijnen, voor het merendeel burgers. De uitbraak van de COVID-19-pandemie begin 2020 heeft ook een nieuwe reeks onvoorziene uitdagingen met zich meegebracht

Wanneer de bom valt
© Martin Crep/HI
Mijnen en andere wapens

Wanneer de bom valt

Bij gewapende conflicten wordt de rekening vaak gepresenteerd aan de ongewapende burgers. Vandaag maken burgers 90% uit van de slachtoffers bij bombardementen in bevolkte gebieden. Wat zijn de gevolgen en wie maakt hier een eind aan?