Meteen naar de inhoud

Iguens

Noodhulp Revalidatie
Haïti
Iguens is 8 jaar en woonde voor de aardbeving met zijn ouders, zijn broer en drie zussen in Port-au-Prince. Hij vertelt over 12 januari, de dag waarop zijn huis instortte en hij zijn been verloor.
Iguens

Iguens is acht jaar en woonde voor de aardbeving met zijn ouders, zijn broer en drie zussen in Port-au-Prince. Hij vertelt over 12 januari, de dag waarop zijn huis instortte en hij zijn been verloor.

“Op 12 januari 2010 heb ik iets vreselijks meegemaakt. Plots begon ons huis heel hard te beven. De muren stortten in. Gelukkig heeft iedereen van mijn gezin het overleefd. Ik was eigenlijk de enige die zwaar gewond was, want er waren heel wat stenen op mijn rechterbeen terechtgekomen. Toen mijn ouders me vanonder het puin hadden gehaald, merkte ik dat ik dat been niet meer op de grond kon zetten.

Mijn mama heeft me naar het ziekenhuis gebracht. Dat was niet evident, want er was overal chaos: sommige ziekenhuizen waren helemaal vernield, andere waren overvol. Uiteindelijk vond mijn mama een dokter om mij te helpen. Die dokter heeft op 16 januari mijn gewonde been geamputeerd! Hij zei dat dit moest om mijn leven te redden.

Daarna heeft mijn mama me van het ene ziekenhuis naar het andere gebracht. Tot we hier in het ziekenhuis Sarthe terechtkwamen. Ik verblijf hier nu al vele maanden en de mensen van Handicap International zorgen goed voor mij.

Ik zie er wel wat vreemd uit, zo met één been. Maar in het ziekenhuis ben ik lang niet de enige die sinds de aardbeving een been of een arm mist. Ik heb gekleurde krukken gekregen waarmee ik me heel snel kan verplaatsen. Ik kan alweer voetballen en soms doe ik mee aan een estafetteloop voor de patiënten in het ziekenhuis.

Maar de dokters verplichten mij nu om een prothese te dragen. Dat is een kunstbeen. In het begin was dat vreemd en wou ik dat ding niet. Ik liep veel sneller met mijn krukken. En om met die prothese te leren stappen, moet ik elke dag oefeningen doen! Elke dag! Maar de dokter zegt dat die prothese belangrijk is voor mijn toekomst. Als ik weer naar school wil en later ooit wil werken, doe ik dat beter niet op krukken. Ik denk wel dat ze gelijk heeft. En bovendien mag ik sneller terug naar mijn broertjes en zusjes als ik met mijn prothese kan stappen.

Daarom doe ik elke dag mijn oefeningen. En ja hoor, het gaat al heel goed! Mijn mama kijkt trots toe en merkt dat ik flinke vorderingen maak. Maar soms wordt ze ook triestig als ze mij ziet. Ze zegt dat het allemaal zo jammer was. Ik ben zo slim, zegt ze, en nu zal ik minder kansen krijgen. Ze is ook bang dat ze mijn protheses niet zal kunnen betalen. Want ik zal nog heel veel groeien – ik ben pas acht – en daarom zal ik nog heel veel protheses nodig hebben. De dokters zeggen dat de prothese die ik nu heb, binnen zes maanden al te klein zal zijn.

Binnenkort mag ik naar huis! Al is ‘huis’ misschien niet het juiste woord. Mijn mama zegt dat er niets van overblijft. Mijn ouders en mijn broer en zussen slapen nu onder een afdakje boven op het puin van het huis van de buren. Dat huis is door de aardbeving helemaal in twee gesplitst. Toch zal ik blij zijn om iedereen terug te zien, ook al hebben we geen huis meer...”

Meer over dit onderwerp

Wereldvluchtelingendag: Vluchtelingen met een beperking vallen door Covid-19 nog meer ten prooi aan discriminatie en voedselonzekerheid
Copyright HI
Noodhulp

Wereldvluchtelingendag: Vluchtelingen met een beperking vallen door Covid-19 nog meer ten prooi aan discriminatie en voedselonzekerheid

Naar aanleiding van Wereldvluchtelingendag, op 20 juni, vraagt Handicap International meer aandacht voor de moeilijkheden waar vluchtelingen en ontheemden met een beperking vandaag mee geconfronteerd worden. In haar nieuw rapport ‘Covid-19 in humanitarian context: The necessity to leave no one behind!’ gaat HI dieper in op de problematiek.

B-SAFE, een globaal antwoord op de COVID-19-crisis
© Handicap International
Noodhulp

B-SAFE, een globaal antwoord op de COVID-19-crisis

De COVID-19-crisis treft vooral de meest kwetsbare bevolkingsgroepen. Dat is hier in België zo, maar ook elders, waar de crisis de al bestaande problematische situaties nog bemoeilijkt heeft. Handicap International ontplooide daarom B-SAFE, een internationaal actieplan dat inspeelt op de grootste noden van de meest kwetsbare personen.

Humanitaire luchtbrug verbindt Zaventem met Congo
© Lukasz Kobus
Gezondheid Noodhulp

Humanitaire luchtbrug verbindt Zaventem met Congo

Het voorbije weekend vertrokken drie humanitaire vluchten met in totaal 40 ton noodhulp vanuit België en Frankrijk naar de Democratische Republiek Congo. Er reisden ook 172 humanitaire hulpverleners mee die zullen worden ingezet in de strijd tegen Covid-19. De humanitaire luchtbrug is een mooi staaltje van samenwerking tussen verschillende humanitaire organisaties – waaronder Handicap International - en de Europese Unie.