8 - De pvc-dans

Tibet [2005]

Ik heb al veel onwaarschijnlijke protheses gezien …

Ik heb protheses gezien die – o ironie – gemaakt werden uit de restanten van obussen. Andere protheses werden uit een boomstam gehouwen en zagen er beter uit dan mijn eigen stel benen. En dan waren er nog die uit praktisch niets werden gemaakt, maar die wel de wetten van de biomechanica respecteerden (en zelfs die van de esthetiek). Ik heb er gezien die zo zwaar als een paard wogen, gemaakt met leer en ijzer maar slecht passend, met verroeste knieën die knersten bij elke stap. Ik heb stukken hout gezien die met riemen onder de knie werden vastgebonden. Ik heb er al veel gezien, onwaarschijnlijke protheses, zelfs vandaag nog …  

Dorjés twee benen werden geamputeerd, ongeveer in de helft. Op een dag, toen hij er ongetwijfeld genoeg van had om zich te verplaatsen op zijn knieën, vroeg hij aan één van zijn neven om hem twee pvc-buizen (die gebruikt worden voor waterafvoer) te gaan kopen. “Waarvoor dan?” vroeg zijn neef. “Stel geen vragen, ik ben het zat om op mijn knieschuiven te stappen, ga me dus die buizen kopen.” Toen zijn neef terugkwam met de buizen, verstevigde Dorjé ze met stukken plastic, touw of jute. Hij maakte aan twee uiteinden rubberen ringen vast, wikkelde zijn stompen in yakhuiden en trok zijn “nieuwe” protheses aan. En hij wandelde. Niet meer en niet minder. Met twee pvc-buizen in de plaats van benen. Hij voerde zelfs een dansje op voor ons, zoals de Tibetanen dat graag doen  (met hun armen die cirkels maken, als de vleugels van vogels). Met onze op maat gemaakte protheses kan hij binnen de 2 uur vliegen, daar bestaat geen twijfel over.