Stanley, fysiotherapeut: "Ik wil een van de pioniers op het gebied van revalidatie in Haïti worden"
Stanley Paulin is fysiotherapeut in Port-au-Prince, waar hij werkt met ontheemden. Gedreven door zijn enorme betrokkenheid en vastberadenheid, blikt hij terug op zijn afgelegde weg en zijn dromen voor de toekomst.
Stanley Paulin is fysiotherapeut in Port-au-Prince, waar hij werkt met mensen die op de vlucht zijn voor het bendegeweld. | © T. Noreille / Handicap International
Mijn drijfveer is de wil om te helpen
Mijn roeping vindt zijn oorsprong in de ramp die Haïti in 2010 trof. Ik ben diep getekend door die aardbeving, die tussen de 220.000 en 300.000 slachtoffers eiste en talloze gewonden achterliet, van wie sommigen vandaag de dag nog steeds met ernstige restverschijnselen kampen. Destijds waren er zo weinig revalidatiespecialisten in het land dat we fysiotherapeuten uit het buitenland moesten laten overkomen als versterking. Daarom heb ik ervoor gekozen om fysiotherapeut te worden: ik wilde helpen, steun bieden en bijdragen aan de opbouw van onze samenleving. Ik heb mijn opleiding in Benin gevolgd en oefen dit beroep nu meer dan tien jaar uit.
Het mooiste aan mijn werk is dat ik met eenvoudige handelingen en technieken de levenskwaliteit van patiënten kan verbeteren. Ik help hun mobiliteit en zelfredzaamheid te vergroten, maar bevorder ook hun integratie in het sociale en professionele leven. Hen weer te zien glimlachen geeft me veel voldoening en trots. Het welzijn van de patiënt vormt de kern van ons werk. Hoewel nauwkeurigheid en discipline essentieel zijn voor een fysiotherapeut, is het allerbelangrijkste het hebben van ‘the healing hands’ – handen die genezen.
Meer nood aan revalidatie door de precaire leefomstandigheden in Port-au-Prince
De afgelopen drie jaar zien we een stijging in het aantal beroertes bij onze patiënten, naast blijvende klachten door botbreuken en verwondingen door ongelukken of kogels. Dat heeft waarschijnlijk alles te maken met de explosief toegenomen onveiligheid in het land.
Tegenwoordig werken we met mensen die het geweld zijn ontvlucht en vaak alles hebben verloren; het is aangrijpend om te zien hoe groot hun noden zijn en hoe diep de armoede zit.
Onze patiënten verblijven in tijdelijke opvanglocaties waar ze slecht gehuisvest zijn en onder extreem precaire omstandigheden leven. Dit heeft gevolgen voor hun gezondheid op de korte en middellange termijn; ze hebben bijvoorbeeld een grotere kans op het ontwikkelen van gewrichtsklachten.
In Haïti zijn we gevormd door onze veerkracht
Natuurlijk gaat Haïti door een diepe crisis, maar eerlijk gezegd is de situatie al decennia niet veel anders; het is de realiteit waarin we leven. Mensen van mijn generatie zijn echt getekend door hun veerkracht.
Toch put ik motivatie uit de hoop op een betere toekomst. Het feit dat ik mijn steentje kan bijdragen aan deze verscheurde samenleving en de levenskwaliteit van mensen in een humanitaire noodsituatie kan verbeteren, houdt me op de been. Dat maakt het voor mij de moeite waard om door te gaan.
Ik heb er altijd van gedroomd om mee te bouwen aan ons land, vooral door revalidatie op de kaart te zetten, omdat dit vakgebied hier nog vrij onbekend is. Ik wil de levenskwaliteit van mensen met een fysieke beperking verbeteren en ervoor zorgen dat zij weer volwaardig kunnen meedraaien in de maatschappij en op de arbeidsmarkt.
Het is mijn ambitie om een van de pioniers op het gebied van revalidatie in Haïti te worden, in de voetsporen van Jean-Baptiste Richardier en Claude Simonnot, de oprichters van deze prachtige organisatie, Handicap International.
