Gewond door een luchtaanval, ondersteund door Handicap International

De 34-jarige Oleksandr Shukalovych leidde een naar eigen zeggen ‘eenvoudig’ leven met zijn vrouw Victoria en hun drie kinderen: Mikhail (14), Natalia (13) en Alexander (2). Hij was loodgieter van beroep en werkte in een fabriek in de regio Mykolaiv. Maar in augustus 2022 veranderde de oorlog zijn dagelijks leven ingrijpend.

Op een zomerse zondag ging Oleksandr naar het dorp Kotliarivka, zo'n twintig kilometer van Mykolaïv, om zijn ouders te helpen in hun tuin. Eenmaal ter plaatse, breekt de hel los:

'Er was een luchtaanval. Mijn vader had het reflex om op de grond te duiken. Maar ik had daar geen tijd voor', herinnert hij zich.

Een projectiel ontplofte in de buurt. Oleksandr raakt ernstig gewond aan zijn schouder en rechterlong. Een stuk metaal komt tussen twee wervels terecht. Hij raakt bewusteloos en verkeert in kritieke toestand. Zijn vader en een buurman dragen hem naar de weg, waar ze hulp vinden. Oleksandr wordt naar een ziekenhuis in Mykolaïv gebracht.

In het ziekenhuis wordt Oleksandr twee keer met spoed geopereerd. Een deel van zijn rechterlong wordt verwijderd en het metaal wordt uit zijn wervelkolom gehaald. Maar het verdict is zwaar: Oleksandr is verlamd aan zijn beide benen.

'Ik dacht dat het mijn laatste minuten waren. Ik had al afscheid genomen van mijn vader.'

Het begin van een lang revalidatietraject

Na een maand in het ziekenhuis wordt Oleksandr's herstel vertraagd door een longontsteking. Maar hij houdt vol. Oleksandr begint aan een lang revalidatietraject en volgt verschillende therapieën om een deel van zijn mobiliteit terug te krijgen.

In deze periode komt hij in contact met Handicap International. Kateryna Hrushenko, sociaal werkster bij de organisatie, organiseert een ondersteuningspakket op maat: revalidatiesessies, hulpmiddelen en een nauwgezette opvolging door het team van Handicap International.

De organisatie voorziet hem ook van een badzitje en begeleidt hem gedurende twee jaar bij zijn revalidatie. Het team van Handicap International leert hem ook hij de oefeningen tussen twee sessies door zelf thuis kan herhalen met familieleden. Vandaag heeft Olaksandr één grote hoop: dat de oorlog stopt. 'Vroeger hadden we plannen. Nu leven we van dag tot dag':

Maar ook op persoonlijk vlak blijft hij hopen: 'Mijn vrouw, mijn kinderen, mijn ouders... Ze steunen me onvoorwaardelijk. Ik heb een doel en ik zal er alles aan doen om dat te bereiken. Ik geef niet op.'