Sanaa, gestorven door een door de mens gecreëerde hongersnood

Sanaa Mansour Al-Lahham werd geboren tijdens de oorlog. Sinds haar eerste ademhaling is de humanitaire situatie in Gaza elke dag verder verslechterd. Toegang tot voedsel, melk of medicijnen is bijna onmogelijk geworden. Vanaf haar geboorte heeft Sanaa omstandigheden meegemaakt die geen enkel kind ooit zou mogen meemaken.

Toen een team van Handicap International een interventie deed in een ontheemdenkamp van de Verenigde Naties in de Al-Haker-school in Deir El-Balah, kwam een jonge moeder er toe. Ze had een gebroken arm en haar baby in haar andere arm. Ze zag er uitgeput uit – zowel fysiek als emotioneel. Ze was van het ene ziekenhuis naar het andere gegaan doorheen de Gazastrook, op zoek naar antwoorden, hoop, iemand die haar kon vertellen wat er met haar dochter aan de hand was.

Haar kind, dat vroeger vrolijk en speels was, was plotseling veranderd na hoge koorts. Ze huilde niet meer, bewoog niet meer, reageerde niet meer. Ze bleef roerloos liggen, bewoog lichtjes haar hoofd en ledematen, alsof ze wegzonk in stilte.

Stimulatietherapie vervangt geen voeding

Sanaa had een zware achterstand ontwikkeld. In maart 2025 begon Handicap International met stimulatietherapie. Haar moeder werd bij het proces betrokken en elke stap werd haar uitgelegd. Er werd goed samengewerkt, niet alleen om het kind te helpen haar motorische vaardigheden terug te krijgen, maar ook om haar moeder weer hoop te geven. Na drie sessies kon Sanaa zich opnieuw omdraaien en met minimale ondersteuning zitten. Haar moeder huilde van vreugde. Ze voelde voor het eerst weer hoop.

Maar deze hoop was van korte duur. Op 17 juli 2025 stierf Sanaa van de honger. Ondanks de medische zorg die ze kreeg en haar overplaatsing naar het Shuhada Al-Aqsa-ziekenhuis, verslechterde haar toestand. Ze bezweek aan de gevolgen van langdurige ondervoeding en een gebrek aan babymelk.

Hoeveel kinderen zullen er nog sterven?

In Gaza zijn al minstens 188 mensen omgekomen door de honger, waaronder 94 kinderen. Sanaa is niet zomaar deel van de statistieken. Ze was een kind, een leven geboren in oorlog, dat veel te vroeg is heengegaan. Ze is gestorven door een door de mens gecreëerde hongersnood.

Het verhaal van Sanaa gaat niet alleen om verdriet, maar ook om een vraag aan de wereld: hoeveel kinderen zullen er nog sterven voordat de hongersnood in Gaza wordt erkend als de onmenselijke situatie die het in werkelijkheid is?

Deze tragedie onderstreept voor de zoveelste keer de noodzaak van een onmiddellijk en permanent staakt-het-vuren, ongelimiteerde humanitaire toegang en voortdurende steun voor de meest kwetsbaren. Onze gedachten gaan uit naar de familie van Sanaa in deze uiterst moeilijke tijden.