Goto main content

1 – Daar waar het begon

Deel 1 van de zomerreeks met Didier Demey.

Didier Demey

Januari 2001, ik zou voor de eerste keer vertrekken. Ik ging naar Angola en, eerlijk gezegd, ik herinner me er niet veel van. Het is ook bijna twintig jaar geleden, dat verklaart veel. Bij het vertrek hing er ongetwijfeld een beetje angst en veel opwinding in de lucht. Misschien kwamen er zelfs traantjes aan te pas, maar dat zal niet lang geduurd hebben. Na die eerste opdracht in Angola volgde een tweede opdracht, opnieuw Angola, en ik keerde nog een derde keer terug, na een passage van enkele maanden in Noord-Korea. Plots ging het dan naar China en vooral Tibet, waar ik het moeilijk vond om weer te vertrekken. En nu dan Vietnam. Vier landen in twintig jaar, dat valt best mee. Ik moet de huismus onder de expats zijn, denk ik.

Mijn naam is Didier. In het begon was ik een kinesist; ik deed dingen met mijn handen, mijn rug, benen en schouders; ik sleurde en duwde maar vooral hielp ik mensen opnieuw bewegen. Mijn eerste opdrachten draaiden om opleiden, begeleiden, verzorgen … 
Later begon ik me nuttiger te voelen in een coördinerende rol, waar ik ondersteuning gaf en instond voor het algemeen beheer om uiteindelijk, zonder er echt naar op zoek geweest te zijn, programmadirecteur te worden in Vietnam.

Zo’n programmadirecteur komt goed van pas. Hij zorgt voor een goed geoliede machine die de juiste richting uitgaat. De job zorgt daarentegen niet voor de meest interessante gespreksstof: vergaderingen, Excelsheets, rapporten die je moet lezen of - erger nog –schrijven … Zo spannend is het allemaal niet. Maar ik heb wel enkele herinneringen aan projecten en activiteiten en vooral aan bijzondere mensen die ik kan delen. Als dat je wat lijkt, dan spreken we hier opnieuw af over enkele dagen en begin ik te vertellen …
 

Terug naar het overzicht

Gepubliceerd op: 14 september 2021

Meer over dit onderwerp

Haïti, een maand na de aardbeving
© R.CREWS/ HI
Noodhulp

Haïti, een maand na de aardbeving

Een maand nadat een aardbeving het zuidwesten van Haïti opschrikte, zijn de humanitaire behoeften nog steeds immens. Meer dan 2.000 mensen kwamen om, 650.000 Haïtianen verkeren nog steeds in nood.

“Mijn letsel heeft alles veranderd”
© P.Poulpiquet/Handicap International
Noodhulp

“Mijn letsel heeft alles veranderd”

Een granaatscherf doorboorde het lichaam van Hozeifa tijdens een bombardement in de Syrische stad Idlib in 2016. De jongen raakte verlamd aan zijn benen. Hij vluchtte daarna naar Libanon, waar hij in een tentje leeft met zijn gezin.

“Alsof ik in een nachtmerrie was terechtgekomen”
© P.Poulpiquet/Handicap International
Noodhulp

“Alsof ik in een nachtmerrie was terechtgekomen”

De 48-jarige Mayada komt uit een buitenwijk van de Syrische stad Damascus. In 2014 werd haar huis gebombardeerd. Ze liep ernstige verwondingen op en moest naar het ziekenhuis voor een amputatie. Intussen leeft ze al twee jaar als vluchtelinge in Libanon, waar ze van Handicap International een prothese kreeg. Onze organisatie helpt haar met kinesitherapie.