Goto main content

10 jaar verbod op landmijnen, wat nu?

Mijnen en andere wapens
België
Nog steeds stapt er elke 30 minuten in deze wereld iemand op een mijn. Toch is het verbod op landmijnen een succes, zoals Kosal uit Cambodja en Firoz uit Afghanistan vertelden in Brussel. Handicap International nodigde deze twee overlevenden van landmijnincidenten uit om op 9 mei de viering van 10 jaar Ottawa te openen met hun verhaal. Deze viering werd georganiseerd door de regering met de aanwezigheid van princes Astrid omdat er 10 jaar geleden in Brussel een conferentie plaatsvond die diende als springplank naar het historisch verdrag van Ottawa.

Handicap International ontvangt twee landmijnslachtoffers in Brussel

Nog steeds stapt er elke 30 minuten in deze wereld iemand op een mijn. Toch is het verbod op landmijnen een succes, zoals Kosal uit Cambodja en Firoz uit Afghanistan vertelden in Brussel. Handicap International nodigde deze twee overlevenden van landmijnincidenten uit om op 9 mei de viering van 10 jaar Ottawa te openen met hun verhaal. Deze viering werd georganiseerd door de regering met de aanwezigheid van princes Astrid omdat er 10 jaar geleden in Brussel een conferentie plaatsvond die diende als springplank naar het historisch verdrag van Ottawa.

Conventie van Ottawa

De Conventie van Ottawa was een ongezien en onverhoopt succes voor allen die jarenlang een strijd hadden gevoerd tegen antipersoonsmijnen. Nu, tien jaar later, is het resultaat verbluffend: de internationale gemeenschap verwerpt antipersoonsmijnen en erkent het recht van overlevenden op steun. Maar is daarmee alles gezegd? Nog altijd liggen mijnen te wachten op een slachtoffer… Nog altijd zitten slachtoffers te wachten op de steun die ze nodig hebben…

Kosal en Firoz getuigen

Twee jonge mensen, die een mijnongeval overleefden, getuigden tijdens de Conferentie over Tien Jaar Ottawa op 9 mei in het Egmontpaleis, georganiseerd door de Belgische regering. Sang Kosal, een jonge Cambodjaanse vrouw, die als zesjarige op een mijn trapte en tien jaar geleden een wereldwijde oproep lanceerde voor een internationaal verbod op landmijnen, vertelde hoe ze als klein meisje vroeg om mijnen te verbannen zodat kinderen vrij zouden kunnen spelen.

Firoz Ali Alizada, die in Afghanistan op een mijn stootte en vandaag actief is binnen Handicap International, sprak over Afghanistan, nog steeds één van de zwaarst bemijnde landen ter wereld. Ook al vallen er minder slachtoffers, er is nood aan een gecoördineerde aanpak en aan meer middelen voor ontmijning en slachtofferhulp.

Firoz verloor beide benen door een mijn, maar als kind speelde hij ook met niet-ontplofte clustermunitie. Die had hem evengoed kunnen treffen. Hij roept daarom op voor een gelijkaardig verbod op clusterbommen, want beide wapens maken zonder onderscheid burgerslachtoffers.

Gepubliceerd op: 6 januari 2022

Meer over dit onderwerp

Milieu en gezondheid: nieuwe uitdagingen voor humanitaire hulp
© Forum for Human Rights and Disability
Gezondheid Mensenrechten Preventie

Milieu en gezondheid: nieuwe uitdagingen voor humanitaire hulp

Na de COP26-top in Glasgow organiseerde het Belgische Be-Cause Health netwerk, waar Handicap International lid van is, op 23 en 24 november een conferentie over de nauwe relatie tussen milieu en gezondheid. Davide Ziveri, onze expert 'Milieu en gezondheid', blikt terug op deze conferentie.

Salam, Syrisch meisje met trauma's en dromen
© S.Khlaifat / HI
Mijnen en andere wapens Revalidatie

Salam, Syrisch meisje met trauma's en dromen

De familie van Salam was olijven aan het oogsten in een boomgaard in Syrië. De kleine Salam, vijf jaar op dat ogenblik, raakte geïntrigeerd door een vreemd, klein, metalen voorwerp.

Irak: gigantisch probleem staat heropbouw van het land in de weg
© F. Vergnes/HI
Mijnen en andere wapens

Irak: gigantisch probleem staat heropbouw van het land in de weg

Op 13 oktober stelde HI een rapport voor met als titel “Geen veilige terugkeer: de impact van explosieve oorlogsresten op de getroffen bevolking in Irak”, waarin de organisatie de balans opmaakt van de huidige leefomstandigheden van de Iraakse bevolking. Sommige inwoners durven hun kinderen nog steeds niet te voet naar school te sturen. Anderen moeten op plaatsen werken die bezaaid liggen met explosieven om in de behoeften van hun gezin te voorzien.