Channa: een stap in de goede richting
Channa heeft een aangeboren afwijking. Haar verhaal toont aan hoe belangrijk revalidatiezorg en opvolging zijn voor kinderen met een beperking.
Channa, 8 jaar op deze foto. De prothese aandoen maakt deel uit van haar dagelijkse ritueel voor ze naar school vertrekt. | © Lucas Veuve/HI
Channa kwam veel te vroeg ter wereld. Ze woog niet veel meer dan een kilo en zowel haar vingers als linkerbeen waren zwaar misvormd. Enkele dagen na haar geboorte zag een arts geen andere optie dan de amputatie van haar been. Je kan je de grote ontsteltenis van haar ouders wel inbeelden.
Channa groeit op onder het waakzame oog van haar ouders, aan het eind van haar geboortedorp. Haar moeder, Sokra, is overbeschermend. Ze kijkt lijdzaam toe hoe haar buurkinderen wel hun eerste stappen zetten. Niet haar dochter, die zal nooit meer kunnen gaan. Maar op een dag veranderde alles. “De eerste keer dat een straathoekmedewerker van Handicap International me vertelde dat mijn dochter zou kunnen gaan, met behulp van een prothese, was dat een enorme opluchting. Ik vond het fantastisch dat Channa ook een toekomst zou hebben,” aldus haar moeder. Channa zet haar eerste stapjes wanneer ze anderhalf jaar is, met haar eerste prothese.
Sindsdien komt Channa regelmatig naar het revalidatiecentrum van Handicap International in Kampong Cham om haar prothese te laten herstellen of om een nieuwe te laten aanmeten, als de vorige prothese te klein geworden is. Ze is inmiddels aan haar achtste prothese toe. “Ik ben zo blij met mijn prothese. Het heeft mijn leven veranderd. Het is dankzij mijn prothese dat ik kan stappen en touwtjespringen!”
Veel vrienden
Met haar ouders, een klein broertje en vele neefjes en nichtjes in de buurt is Channa goed omringd. Ze gaat ook naar school. In het begin ging dat niet van een leien dakje. Vooral leren schrijven bleek een moeilijke opgave vanwege de misvormingen aan haar vingers, maar Channa zette door en kreeg het schrijven uiteindelijk onder de knie! Maar de grootste uitdaging was haar integratie op school.
"Toen ik nog maar net naar school ging, had ik het moeilijk. Sommige studenten sloegen me en lachten me uit. Ik wilde niet meer gaan. Ik zweeg als een graf thuis, maar mijn nichtje vertelde alles. Mijn moeder was woedend. Ze heeft mijn lerares erover aangesproken. De lerares heeft met de kinderen die me pijn deden gesproken. Sindsdien heb ik geen problemen meer. Ik ken iedereen. Ik heb veel vrienden." – Channa
Wanneer Channa vandaag de weg naar school aflegt, doet ze dat met veel plezier. Haar favoriete moment blijft de speeltijd om touwtje te springen. Daar is ze, licht als een veertje en met een grote glimlach, de koningin van de speelplaats!
