Goto main content

Op naar een mijnenvrije wereld

Mijnen en andere wapens
België
Beeld je in dat elke stap buitenshuis potentieel levensgevaarlijk is, omdat er landmijnen liggen. In 56 landen leeft de bevolking met deze zorgwekkende realiteit. Gelukkig is de dreiging van mijnen sterk gedaald sinds 20 jaar. Toen werd het verdrag tegen landmijnen aangenomen, waar Handicap International hevig campagne voor heeft gevoerd. Maar daarmee is het werk nog niet af.
Un démineur au travail sur un terrain escarpé dans une forêt. A l'avant-plan, un panneau rouge avec le texte "Danger Mine"

Beeld je in dat elke stap buitenshuis potentieel levensgevaarlijk is, omdat er landmijnen liggen. In 56 landen leeft de bevolking met deze zorgwekkende realiteit. Gelukkig is de dreiging van mijnen sterk gedaald sinds 20 jaar. Toen werd het verdrag tegen landmijnen aangenomen, waar Handicap International hevig campagne voor heeft gevoerd. Maar daarmee is het werk nog niet af.

Precies twintig jaar geleden werd het internationaal verdrag tegen landmijnen aangenomen: een mijlpaal in de strijd tegen deze wapens! Het verdrag verbiedt het gebruik, de opslag, de productie en de overdracht van mijnen. Het verplicht de staten om ontmijningsacties te ondernemen en bijstand te verlenen aan slachtoffers in getroffen landen.

  • Vandaag zijn maar liefst 162 landen tot het verdrag toegetreden.
  • Het aantal landen waar mijnen liggen, is in twee decennia aanzienlijk afgenomen.
  • 85 landen hebben hun mijnvoorraden volledig vernietigd.
  • Het aantal ongevallen is gedaald van 24 tot 10 per dag.

Nobelprijs

Handicap International is steeds een voortrekker geweest in de strijd tegen landmijnen. Onze organisatie was één van de stichtende leden van de International Campaign to Ban Landmines (ICBL), die voor een verbod op deze wapens ijverde. De inzet van Handicap International werd in 1997 beloond, toen de ICBL de Nobelprijs voor de Vrede in ontvangst mocht nemen.

Ook België speelde een pioniersrol: ons land was in 1995 het eerste ter wereld om een wet aan te nemen die landmijnen verbiedt.

Onze acties wereldwijd

Met een verdrag is het werk echter nog niet af. Handicap International leidt momenteel in meer dan twintig landen wereldwijd verschillende acties tegen mijnen en andere explosieve wapens. Onze teams ontmijnen vervuilde gebieden, helpen gewonden revalideren en re-integreren en voorkomen ongelukken door de bevolking in risicozones te sensibiliseren voor de gevaren van mijnen.

Bovendien vormen toenemende geïmproviseerde mijnen en explosieven, die door strijdende partijen eigenhandig worden vervaardigd, een nieuwe uitdaging. We blijven daarom campagne voeren tegen deze wapens, die geen onderscheid maken tussen een militair of burger.

Een wereld zonder mijnen en zonder nieuwe mijnenslachtoffers tegen 2025: dat is onze ambitie!

Help ons mee ontmijnen!

 

 

Meer over dit onderwerp

Milieu en gezondheid: nieuwe uitdagingen voor humanitaire hulp
© Forum for Human Rights and Disability
Gezondheid Mensenrechten Preventie

Milieu en gezondheid: nieuwe uitdagingen voor humanitaire hulp

Na de COP26-top in Glasgow organiseerde het Belgische Be-Cause Health netwerk, waar Handicap International lid van is, op 23 en 24 november een conferentie over de nauwe relatie tussen milieu en gezondheid. Davide Ziveri, onze expert 'Milieu en gezondheid', blikt terug op deze conferentie.

Salam, Syrisch meisje met trauma's en dromen
© S.Khlaifat / HI
Mijnen en andere wapens Revalidatie

Salam, Syrisch meisje met trauma's en dromen

De familie van Salam was olijven aan het oogsten in een boomgaard in Syrië. De kleine Salam, vijf jaar op dat ogenblik, raakte geïntrigeerd door een vreemd, klein, metalen voorwerp.

Irak: gigantisch probleem staat heropbouw van het land in de weg
© F. Vergnes/HI
Mijnen en andere wapens

Irak: gigantisch probleem staat heropbouw van het land in de weg

Op 13 oktober stelde HI een rapport voor met als titel “Geen veilige terugkeer: de impact van explosieve oorlogsresten op de getroffen bevolking in Irak”, waarin de organisatie de balans opmaakt van de huidige leefomstandigheden van de Iraakse bevolking. Sommige inwoners durven hun kinderen nog steeds niet te voet naar school te sturen. Anderen moeten op plaatsen werken die bezaaid liggen met explosieven om in de behoeften van hun gezin te voorzien.