Goto main content

30 jaar solidariteit met de meest kwetsbaren

Cambodja, Roemenië, Rwanda, Sierra Leone, Pakistan, Haïti... Handicap International was de voorbije 30 jaar getuige van heel wat onrecht en verwoestende rampen. In conflictsituaties, natuurrampen of extreme armoede, daar waar sociale systemen en gezondheidsstructuren niet bestaan of tekortschieten, wordt onvoldoende rekening gehouden met de specifieke behoeften van kwetsbare mensen en hun gezinnen, in het bijzonder personen met een handicap. Zij worden vaak vergeten en over het hoofd gezien bij humanitaire acties.
foto van een meisje met een prothese

Cambodja, Roemenië, Rwanda, Sierra Leone, Pakistan, Haïti... Handicap International was de voorbije 30 jaar getuige van heel wat onrecht en verwoestende rampen. In conflictsituaties, natuurrampen of extreme armoede, daar waar sociale systemen en gezondheidsstructuren niet bestaan of tekortschieten, wordt onvoldoende rekening gehouden met de specifieke behoeften van kwetsbare mensen en hun gezinnen, in het bijzonder personen met een handicap. Zij worden vaak vergeten en over het hoofd gezien bij humanitaire acties.

Tegen die onrechtvaardigheid komt onze organisatie, die in 1982 het licht zag, op. Handicap International besliste toen om hulp te bieden aan de 6.000 amputatieslachtoffers die samen met honderdduizenden anderen Cambodja ontvluchtten en zich in een poging te overleven aan de Thaise grens vestigden.

Ongeacht de situatie tonen de teams van Handicap International en haar partners nu al 30 jaar dat er wel degelijk oplossingen bestaan, zolang de acties zich toespitsen op individuen, hun families en gemeenschappen, en er rekening wordt gehouden met de menselijke middelen, de kennis en de beschikbare materialen ter plaatse.

Uit die 30 jaar ervaring heeft de organisatie geleerd dat een humanitaire actie noodgedwongen uit verschillende luiken bestaat. Verzorging van gewonden, prothesen en revalidatie, projecten rond integratie op school of economische integratie en ontwikkeling van lokale vaardigheden, preventie door de bescherming van moeders en kinderen, lobbywerk om nationale wetten of internationale normen te veranderen waar nodig, enzovoort.

Vandaag staat de organisatie voor nieuwe humanitaire uitdagingen: er doen zich steeds meer natuurrampen voor, gewapende conflicten teisteren de burgerbevolking steeds vaker, armoede veroorzaakt chronische tekorten in sociale systemen en gezondheidsstructuren.

Om die uitdagingen te kunnen aangaan en tegelijk haar financiële onafhankelijkheid en vrijheid te kunnen garanderen, is Handicap International intussen uitgegroeid tot een internationale federatie van acht nationale verenigingen (Duitsland, België, Canada, de Verenigde Staten, Frankrijk, Verenigd Koninkrijk, Luxemburg en Zwitserland) die private en openbare middelen inzamelen, het grote publiek sensibiliseren, en in de hele wereld specialisten rekruteren. Tegelijkertijd doet de Federatie er alles aan om binnen de 72 uur na een ramp te reageren en op langere termijn hulp te bieden aan de getroffen bevolking.
 

Gepubliceerd op: 14 september 2021

Meer over dit onderwerp

Haïti, een maand na de aardbeving
© R.CREWS/ HI
Noodhulp

Haïti, een maand na de aardbeving

Een maand nadat een aardbeving het zuidwesten van Haïti opschrikte, zijn de humanitaire behoeften nog steeds immens. Meer dan 2.000 mensen kwamen om, 650.000 Haïtianen verkeren nog steeds in nood.

“Mijn letsel heeft alles veranderd”
© P.Poulpiquet/Handicap International
Noodhulp

“Mijn letsel heeft alles veranderd”

Een granaatscherf doorboorde het lichaam van Hozeifa tijdens een bombardement in de Syrische stad Idlib in 2016. De jongen raakte verlamd aan zijn benen. Hij vluchtte daarna naar Libanon, waar hij in een tentje leeft met zijn gezin.

“Alsof ik in een nachtmerrie was terechtgekomen”
© P.Poulpiquet/Handicap International
Noodhulp

“Alsof ik in een nachtmerrie was terechtgekomen”

De 48-jarige Mayada komt uit een buitenwijk van de Syrische stad Damascus. In 2014 werd haar huis gebombardeerd. Ze liep ernstige verwondingen op en moest naar het ziekenhuis voor een amputatie. Intussen leeft ze al twee jaar als vluchtelinge in Libanon, waar ze van Handicap International een prothese kreeg. Onze organisatie helpt haar met kinesitherapie.