Meteen naar de inhoud

6 - Klompvoeten

Deel 6 van de zomerreeks met Didier Demey

Tenzin

Tenzin | © HI

Tibet [2006]

Tenzin werd geboren met klompvoetjes. Iemand in haar dorp dacht ze wel te kunnen rechtzetten met een zalfje, enkele vodden als verband en door wat wierook te verbranden en tegelijkertijd mantra’s te prevelen. Het mocht niet baten. Toen ze dus groter werd en leerde stappen zoals andere kinderen van haar leeftijd – maar met vervormde voetjes – dachten haar botten: ‘oké, we zijn dit niet zo gewoon, maar als het voor jou goed is, dan ook voor ons’. En haar botten bleven zo staan, scheefgegroeid, en groeiden mee. Haar voeten raakten zo vervormd dat, toen ze eindelijk bij ons belandde, het te laat was om ze recht te zetten met onze handen, onze plaaster en onze spalken.

We hebben beroep moeten doen op een ploeg Canadese orthopedische chirurgen die onze hooglanden bezochten. Ze deden waar orthopedische chirurgen het best in zijn: snijden, trekken, duwen en nog meer snijden tot alles precies paste, met hier en daar nog enkele tikken met de hamer. Vervolgens bevestigden ze nog wat pinnen aan de botten, zodat die ook weer wisten wat ze moesten doen, en werd alles gehecht. Ten slotte ging er nog een plaaster rond (zodat je er dingen op kon schrijven en tekenen). Ze zeiden ons: over 15 dagen mag je de plaaster verwijderen, en de hechting, de voet weer iets rechter zetten en opnieuw een plaaster errond. 15 dagen later is het aan de pinnen: even draaien en dan met een stevige ruk trekken volstaat. Daarna voor de laatste keer een nieuwe plaaster leggen. Begrepen? “Euh, ja ja, natuurlijk, no worry, no worry (sic).

Twee weken na de operatie zette Tenzin voet in de kinezaal. Ze beseft heel goed waarom ze daar is (een plaaster weghalen, daarna nog 20 draadjes verwijderen die zich de voorbije 2 weken in haar huid genesteld hebben, om een nieuwe plaaster te zetten en de botten te verleggen die misvormd zijn). Vraag aan een gewone volwassene die nog maar de helft moet doorstaan of hij meer wilt, dan zal die vriendelijk bedanken en de plaat poetsen. Niet bij de achtjarige Tenzin … Wanneer ik dichterbij kom met het toestel dat plaaster snijdt en lawaai maakt als een slecht geoliede kettingzaag, kijkt ze me recht aan. Ze houdt zachtjes de hand van haar mama vast. Met haar ogen, die een beetje vochtig zijn, lijkt ze me te zeggen:

“Ik zal geen kik geven wanneer je doet wat je moet doen, maar als je in de fout gaat, dan zal ik jouw scheve neus rechtzetten met mijn plaaster.” Vervolgens deed ik wat me te doen stond en Tenzin is er ijzig kalm onder gebleven.

In mijn woordenboek prijkt de foto van Tenzin naast de definitie voor ‘moedig’. Zo hoort het ook maar.

Terug naar het overzicht
 

Meer over dit onderwerp

Verboden clusterbommen blijven (burger)slachtoffers maken
© D. Kremer / HI
Mijnen en andere wapens Noodhulp

Verboden clusterbommen blijven (burger)slachtoffers maken

Uit het laatste verslag van de Cluster Munition Monitor, dat deze week gepubliceerd werd, blijkt dat Syrië voor het achtste jaar op rij verantwoordelijk is voor de meeste slachtoffers. In 2019 nam het land in oorlog 80% van de slachtoffers voor zijn rekening. Maar de Cluster Munition Monitor getuigt ook over het gebruik van clustermunitie in het conflict tussen Armenië en Azerbeidzjan.

Het 2020-rapport van de Landmine Monitor: "Covid-19 heeft de acties tegen mijnen ontregeld"
© Tannourine / HI
Mijnen en andere wapens

Het 2020-rapport van de Landmine Monitor: "Covid-19 heeft de acties tegen mijnen ontregeld"

Voor het vijfde jaar op rij maakt de Landmine Monitor gewag van een uitzonderlijk hoog aantal slachtoffers van landmijnen, voor het merendeel burgers. De uitbraak van de COVID-19-pandemie begin 2020 heeft ook een nieuwe reeks onvoorziene uitdagingen met zich meegebracht

Wanneer de bom valt
© Martin Crep/HI
Mijnen en andere wapens

Wanneer de bom valt

Bij gewapende conflicten wordt de rekening vaak gepresenteerd aan de ongewapende burgers. Vandaag maken burgers 90% uit van de slachtoffers bij bombardementen in bevolkte gebieden. Wat zijn de gevolgen en wie maakt hier een eind aan?