Goto main content

Eén mijnslachtoffer per uur

Mijnen en andere wapens

De Landmine Monitor registreerde in 2018 6.897 slachtoffers van mijnen, bijna één nieuw slachtoffer per uur !

Een man met een lange witte baard en geamputeerde beide benen in een rolstoel. Een H.I. specialist zit voor hem en kijkt naar zijn stompen.

Afghanistan is een van de landen die het meest getroffen zijn door antipersoonsmijnen. Abdul Hadi is een 50-jarige boer. Hij raakte gewond toen een oorlogsexplosief ontplofte tijdens het werken in zijn veld. Sinds zijn ongeval kan hij niet meer werken en zijn gezin onderhouden. | © Jaweed Tanveer / HI

De Landmine Monitor 2019, die vandaag gepubliceerd werd, meldt voor het vierde achtereenvolgende jaar een uitzonderlijk hoog aantal mijnslachtoffers door mijnen, clusterbommen en andere explosieve oorlogsresten.

Elk uur één nieuw slachtoffer.

In 2018 waren 71% van de slachtoffers burgers en 54% van hen waren kinderen. Ondanks twee verbodsverdragen, het Verdag van Ottawa, dat sinds 1997 antipersoonsmijnen verbiedt, en het Verdrag van Oslo, dat sinds 2008 clusterbommen verbiedt, blijven sommige landen deze wapens gebruiken. In 2018 registreerde de Landmine Monitor 6897 slachtoffers van mijnen. Het aantal slachtoffers is tussen 2014 en 2018 bijna verdubbeld (3.998 slachtoffers in 2014).

Dit hoge cijfer is voornamelijk te wijten aan intense gewapende conflicten in Afghanistan (2234 slachtoffers), Libië, Nigeria, Syrië (1465) en andere conflictgebieden zoals Myanmar (430), Oekraïne (325) en Jemen (596). De mijnslachtoffers werden geregistreerd in 50 Staten en gebieden over de hele wereld.

Opnieuw gebruik van antipersoonsmijnen

De landmine Monitor bevestigt het gebruik van antipersoonsmijnen door regeringstroepen in Myanmar tussen oktober 2018 en oktober 2019. Niet-overheidsgroepen hebben ook antipersoonsmijnen gebruikt, waaronder geïmproviseerde mijnen, in ten minste zes landen: Afghanistan, India, Myanmar, Nigeria, Pakistan en Jemen. Deze toepassingen hebben geleid tot een wijdverbreide vervuiling die het leven van duizenden mensen op lange termijn in gevaar brengt. In totaal zijn wereldwijd 60 staten en gebieden zwaar vervuild door mijnen en explosieve oorlogsresten.

"Het Verdrag van Ottawa is 20 jaar geleden in werking getreden, wat heeft geleid tot een aanzienlijke vermindering van het gebruik van mijnen en het aantal mijnslachtoffers", zegt Alma Al-Osta, lobbyiste voor Handicap International. "Maar in de afgelopen jaren hebben we een alarmerende toename van het gebruik van mijnen gezien, met een groot aantal slachtoffers tot gevolg. Ons werk tegen de mijnen is nog niet klaar. We moeten de toepassing van het Verdrag van Ottawa verdedigen, pleiten voor steun aan de slachtoffers en nieuwe uitdagingen aangaan met het gebruik van geïmproviseerde mijnen. We hebben nog steeds de steun van de burgers nodig om de mijnen in de wereld volledig uit te roeien."
 

Gepubliceerd op: 17 januari 2022

Meer over dit onderwerp

Salam, Syrisch meisje met trauma's en dromen
© S.Khlaifat / HI
Mijnen en andere wapens Revalidatie

Salam, Syrisch meisje met trauma's en dromen

De familie van Salam was olijven aan het oogsten in een boomgaard in Syrië. De kleine Salam, vijf jaar op dat ogenblik, raakte geïntrigeerd door een vreemd, klein, metalen voorwerp.

Irak: gigantisch probleem staat heropbouw van het land in de weg
© F. Vergnes/HI
Mijnen en andere wapens

Irak: gigantisch probleem staat heropbouw van het land in de weg

Op 13 oktober stelde HI een rapport voor met als titel “Geen veilige terugkeer: de impact van explosieve oorlogsresten op de getroffen bevolking in Irak”, waarin de organisatie de balans opmaakt van de huidige leefomstandigheden van de Iraakse bevolking. Sommige inwoners durven hun kinderen nog steeds niet te voet naar school te sturen. Anderen moeten op plaatsen werken die bezaaid liggen met explosieven om in de behoeften van hun gezin te voorzien.

De impact van conflicten opvangen
© Gwenn Dubourthoumieu / HI
Mijnen en andere wapens

De impact van conflicten opvangen

De ontmijningsoperaties en sensibiliseringsprojecten worden binnen Handicap International opgevolgd door de afdeling ‘Bestrijding gewapend geweld’. Net zoals conflicttransformatie zijn het noodzakelijke activiteiten na een oorlog. Perrine Benoist, die aan het hoofd staat van de afdeling, gunt ons een blik binnen de werking van het team.