Meteen naar de inhoud

Josil

Noodhulp
Haïti
“Ik wist niet echt wat een aardbeving was. Tot die twaalfde januari. Ik zag mijn nicht onder het puin liggen en verloor dan zelf het bewustzijn. Mijn familie heeft mij vanonder het puin gehaald en naar een ziekenhuis gebracht. Sinds dan leef ik op een ziekenhuisbed.”
Josil

“Ik wist niet echt wat een aardbeving was. Tot die twaalfde januari. Ik zag mijn nicht onder het puin liggen en verloor dan zelf het bewustzijn. Mijn familie heeft mij vanonder het puin gehaald en naar een ziekenhuis gebracht. Sinds dan leef ik op een ziekenhuisbed.”

De vele maanden revalidatie hebben er al voor gezorgd dat Josil geen pijn meer voelt en haar been alweer kan bewegen. Maar ze heeft nog een lange weg af te leggen. Ze heeft een ‘fixateur externe’ (een metalen raamwerk waarmee de botstukken na een botbreuk samen worden gehouden) en ze kan nog steeds niet zonder rolstoel of krukken.

Toch blijft Josil hoopvol. Elke dag start ze vol goede moed aan haar revalidatieoefeningen bij haar favoriete assistent-kiné, Rico, een Haïtiaan die door Handicap International werd aangeworven. Het is snel duidelijk waarom Josil geen andere begeleider wil. Rico daagt haar uit, verlegt haar grenzen en doet haar lachen.

En Josil heeft een goede reden om snel weg te willen uit het ziekenhuis. Ze heeft een vriendje die haar af en toe komt bezoeken. En ze wil zo snel mogelijk terug naar haar familie. Josil heeft vijf broers en een zus die momenteel in een geïmproviseerde tent naast hun tot puin herleide huis leven. Ze kan af en toe telefoneren, maar echt contact is er niet. Behalve met Mikenley.

Mikenley is negen jaar oud en het jongste broertje. Bijna dagelijks onderneemt hij op zijn eentje een tocht van twee uur om zijn zus te bezoeken: hij wandelt, springt op taxi’s of vraagt om een lift tot aan het ziekenhuis van Sarthe. Josil kan haar geluk nooit op als hij aan haar ziekenhuisbed verschijnt. Vaak blijft hij bij haar slapen als hij de weg terug niet meer ziet zitten. De broerzus-liefde is groot. ‘Thuis’ kan Mikenley trouwens toch niet veel meer doen dan op de brokstukken van zijn huis zitten en wachten tot er eens iets gebeurt. Hier kan hij door de zaal sjezen in de rolstoel van zijn zus (of als niemand het ziet de stoel uiteen halen en weer in elkaar prutsen, want misschien wordt hij later wel mecanicien). Hier deelt zijn zus haar eten met hem. En hier zijn er andere kinderen om mee te spelen. Dat zij op krukken lopen of een been missen kan hem niet schelen.

Josil wil graag studeren want ze wil verpleger worden en voor andere mensen hetzelfde te kunnen doen. En ze wil weer kunnen dansen. “Op mijn verjaardag in juli hebben we de ziekenzaal vol slingers gehangen. En ik heb gedanst. In mijn stoel weliswaar, maar het was zo leuk...
 

Meer over dit onderwerp

Jemen: een hele generatie ernstig gewond voor het leven Mijnen en andere wapens Noodhulp Revalidatie

Jemen: een hele generatie ernstig gewond voor het leven

Sinds het begin van het conflict in Jemen heeft Handicap International meer dan 3.000 slachtoffers van explosieve wapens behandeld, waaronder 850 slachtoffers van mijnen en explosieve oorlogsresten. Bijna allemaal hebben ze een blijvende handicap overgehouden als gevolg van hun verwondingen en zullen ze specifieke nazorg voor de rest van hun leven nodig hebben. De organisatie maakt zich zorgen over de vele belemmeringen voor humanitaire interventies en de toegang tot de bevolking. Thomas Hugonnier, projectverantwoordelijke voor de organisatie in het Midden-Oosten, getuigt over de situatie in het land.

Handicap International en de strijd tegen Covid-19
© Patrick Meinhardt / HI
Gezondheid Noodhulp

Handicap International en de strijd tegen Covid-19

Hoewel het epicentrum van de Coronaviruspandemie zich nu in Europa bevindt, blijft het virus zich verspreiden over alle landen en continenten. Het aantal getroffen mensen neemt elke dag toe. Gezien deze ongekende en dramatische situatie neemt Handicap International speciale maatregelen om alle teams te beschermen, de operationele slagkracht te behouden en de meest kwetsbare bevolkingsgroepen te blijven helpen.

Héritier, slachtoffer van het geweld in Zuid-Kivu
© Patrick Meinhardt/HI
Gezondheid Noodhulp Revalidatie

Héritier, slachtoffer van het geweld in Zuid-Kivu

Héritier (23) was kapitein op een vissersboot in Zuid-Kivu, Congo. Op een nacht viel een gewapende groep zijn woning binnen. Héritiers ouders werden in koelen bloede vermoord. Zelf hield hij een armletsel over aan de aanval. Noela, een kinesiste van HI, komt geregeld op bezoek. Samen werken ze aan zijn revalidatie opdat hij zijn arm en hand opnieuw kan gebruiken. Héritier wordt ook begeleid door Olivier, een psycholoog bij wie hij zich op zijn gemak voelt.