Goto main content

Komt er ooit een eind aan de bombardementen op bewoonde gebieden?

Mijnen en andere wapens

Handicap International trekt al vijf jaar aan de alarmbel over het gebruik van explosieve wapens in dichtbevolkte gebieden. Alma Al-Osta, verantwoordelijk voor onze advocacy-acties rond ontwapening, legt uit waarom we het onszelf verplicht zijn om deze strijd te voeren.

Een Syriaanse vrouw met een jongen van 2 in haar armen

Naar schatting maken burgers vandaag 90% uit van de slachtoffers. Dat kunnen we geen precisiebombardementen of collateral damage meer noemen. | © Handicap International

" Ik zou willen beginnen met een onaanvaardbare statistiek: naar schatting maken burgers vandaag 90% uit van de slachtoffers. Dat kunnen we geen precisiebombardementen of collateral damage meer noemen.

Bombardementen en artillerievuur zijn de meest gebruikte methodes tijdens oorlogen. Deze bombardementen vernietigen steden en alle voorzieningen. Het vergt jaren om de explosieve oorlogsresten op te ruimen, vooraleer je ook maar kan overwegen om aan een heropbouw te beginnen.

Maar het is vooral de impact op de bevolking die verschrikkelijk is. Ik geef het voorbeeld van Farah. Haar school werd gebombardeerd, waarbij een granaatscherf haar ruggengraat trof. Ze kreeg verzorging en heeft het overleefd. Maar welke fysieke pijn en psychologische trauma’s heeft dit meisje van 11 jaar moeten doorstaan toen men haar duidelijk maakte dat ze nooit meer zou stappen? Hoeveel zorgen zou haar moeder zich maken over de toekomst van haar dochter? Hoe vinden ze geld voor de zorg en medicijnen? Farah kreeg een rolstoel en kon terugkeren naar school, maar toen brak een wiel van haar rolstoel. Het meisje zit intussen weer thuis en droomt ervan om opnieuw naar school te gaan. Haar ouders hebben niet de middelen."

De bescherming van burgers primeert

" Haar verhaal illustreert waar Handicap International voor strijdt: de bescherming van burgers tegen het gebruik van destructieve wapens in de buurt van hun huizen, scholen, ziekenhuizen, … ; maar ook de erkenning van de rechten van de slachtoffers en hun familieleden.

Handicap International en haar partners van INEW dringen er bij de Staten op aan om een diplomatieke procedure op te starten. Het doel is om een politieke verklaring op te stellen waarbij de Staten vooral de omvang van het probleem erkennen en het gebruik van explosieve wapens in dichtbevolkte gebieden publiekelijk veroordelen. Bovendien moeten de militaire mogendheden zich engageren om burgers beter te beschermen en voorzien dat burgers op korte en lange termijn toegang hebben tot noodhulp.

Vorige maand werd in Geneve de procedure opgestart om deze verklaring uit te werken. Een eerste belangrijke horde werd genomen: 84 Staten spraken zich uit vóór een politieke verklaring. Begin 2020 zou de finale tekst klaar moeten zijn. Handicap International zal druk blijven uitoefenen opdat zo veel mogelijk landen de verklaring ondertekenen."

Gepubliceerd op: 14 september 2021

Meer over dit onderwerp

HI zet activiteiten in Afghanistan verder
© Jaweed Tanveer / HI
Mijnen en andere wapens Revalidatie

HI zet activiteiten in Afghanistan verder

Het merendeel van de activiteiten van Handicap International in Afghanistan werd na een onderbreking van enkele dagen opnieuw opgestart. De humanitaire behoeften blijven enorm in het land, dat getekend is door decennia van conflicten. Afghanistan blijft wereldwijd één van de meest verontreinigde landen op vlak van oorlogsexplosieven en antipersoonsmijnen.

Steeds meer mensen uit hun huizen gedwongen
© K.Holt / HI
Integratie Mijnen en andere wapens

Steeds meer mensen uit hun huizen gedwongen

Wereldwijd zijn meer dan 80 miljoen mensen gedwongen ontheemd, een verdubbeling ten opzichte van 10 jaar geleden. Dat blijkt uit de cijfers die de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties (UNHCR) in december 2020 publiceerde.

25 jaar ontmijnen met HI in Laos
© N. Lozano Juez/HI
Mijnen en andere wapens

25 jaar ontmijnen met HI in Laos

Juni 1996: Handicap International krijgt een eerste ontmijningsopdracht in Laos. 25 jaar later zet onze organisatie zich nog steeds in voor de ontmijning van het land.