Solidarité, espoir et respect de la vie

afbeelding van Els Beelen

Het kwik klimt hier dagelijks stevig boven de 30 graden en de vochtigheidsgraad is navenant. Onder de golfplaten daken is het hier binnen vaak niet te houden. Onderweg tussen twee bezoeken botsten we toevallig op een meester die zijn klas onder twee grote bomen had geherbergd om de hitte te ontvluchten. We raakten met hem aan de praat en hij zei dat in zijn school ook een aantal kinderen met een beperking zaten. We ontmoetten een jongen met een fysieke beperking en een jongen met het syndroom van down. “On le fait avec” zei de meester. Met andere woorden, de kinderen met een beperking worden opgenomen in de school, maar er zijn jammer genoeg weinig middelen om de extra ondersteuning te bieden die ze nodig hebben.

Bij al onze bezoeken merken we dit gebrek aan professionele ondersteuning. Er is geen gespecialiseerde opleiding om te werken met mensen met een beperking en al helemaal niet met een intellectuele beperking. Er zijn ook geen middelen om die gespecialiseerde krachten te betalen. Tijdens het debat over de zorg voor personen met een intellectuele beperking, kregen Jeroen en Johan vaak heel individuele vragen voorgeschoteld van moeders die niet weten hoe ze met hun kind met een intellectuele beperking moeten omgaan. Er is dus duidelijk een gebrek aan kennis en ondersteuning voor ouders van kinderen met een beperking. 

We merken wel dat vanuit SOS Handicap Mental Benin (SOSHMB) met de beste intenties met personen met een intellectuele beperking wordt omgegaan. Maar de verwachtingen die worden gesteld door ouders lijken ons soms niet erg realistisch. Tijdens een sessie waar ouders en kinderen gedachten uitwisselen om samen tot een oplossing te komen, kwamen deze torenhoge verwachtingen naar boven. Het thema van de sessie was hoe personen met een intellectuele beperking dachten zelfstandig te kunnen zijn en te zorgen voor hun ouders op hun oude dag. Dit is een erg moeilijk thema, eens te meer omdat de ouders zelf aanwezig waren. Het niveau van de sessie kelderde daarna drastisch met een oefening waarbij bolletjes op het bord moet getekend worden. De man die de sessie begeleidde, vertelde ons achteraf dat hij leerkracht was en het heel moeilijk vond om met deze doelgroep om te gaan. Het lijkt ons dus belangrijk dat er vormingen worden gegeven aan betaalde zorgverleners of familie en vrienden van personen met een beperking.

Vrijdag bezochten we een gespecialiseerde school voor kinderen met een intellectuele beperking. In deze school werden dertig kinderen met een intellectuele beperking opgevolgd met een individueel leerplan. Er werd heel planmatig gewerkt en de school had ook een duidelijke visie. De schooldirecteur vertelde ons wel dat het moeilijk was om het hoofd boven water te houden, aangezien de ouders niet veel inschrijvingsgeld konden betalen en de staat hen op geen enkele manier steunde. De waarden hoop, solidariteit en respect voor het leven zijn de drijfkracht om toch nog verder te gaan met hun werk voor kinderen met een verstandelijke beperking.

In de namiddag hadden we een afspraak met Nestor, de man van de regering verantwoordelijk revalidatie en integratie van personen met een beperking. Een heel aangename ontmoeting met een man die na jarenlange ervaring in de sector voor personen met een beperking helemaal op zijn plaats zit. Hij probeert heel plichtbewust en planmatig de weinige middelen die hij ter beschikking heeft in te zetten. Het ministerie heeft ook een sterke samenwerking met Handicap International, wiens expertise ze sterk op prijs stellen. Het is ook in samenwerking met RAPHAL, het netwerk van organisaties van personen met een beperking, dat er iets in beweging aan het komen is volgens Nestor.

Déjà nos meilleurs vœux pour Noël! Kerstmis leeft hier immers al heel sterk, met bijbehorende kerstbomen en lichtjes op de straathoeken.
 

Lees meer in dossier: