Sporen van Vietnam naar China

afbeelding van Eric Weerts

Toen ik het treinbiljet in handen kreeg vroeg ik aan mijn Vietnamese collega Hang of het plaatsnummer wel leesbaar genoeg was. Ze antwoordde me dat ik op tijd aan het station moest zijn en vandaar wel alles geregeld zou worden. Meestal is dat ook zo. Deze keer neem ik de trein vanuit Hanoi naar Nanning in China, een ritje van ongeveer 450 km.

Ik ga er een werkvergadering van Handicap International bijwonen en daarna 1500 kilometer noordelijker het project in Sichuan bijstaan voor enkele dagen.

Handicap International werkt daar in het hospitaal van Mianzhou. Na een verwoestende aardbeving (met meer dan 25.0000 gewonden en 80.000 doden) in mei 2008 was er een grote nood aan steun aan de slachtoffers op het gebied van revalidatie. Ik ging ter plaatse om in de referentiehospitaals in de hoofdstad Chengdu de behandeling van dwarsleasie-patienten te ondersteunen. Dwarsleasie is een een moeilijk woord voor ruggenmergletsels. Het gaat meestal over mensen die levenslang grotendeels verlamd zijn. Met Handicap International hebben we toen naast de eerste opvang van slachtoffers van de aardbeving ons vooral toegespitst op de langdurige opvolging van zwaargewonden die vermoedelijk tegen een leven met een zware beperking moeten aankijken. Er werd geschat dat ongeveer 10.000 mensen levenslange gevolgen zullen hebben na die dag …

Wat de dwarsleasie betreft ging het ongeveer om 180 personen die levend van onder het puin werden gehaald. Bij instortingen waarbij er vanalles vanuit de hoogte naar beneden stort had ik er nog meer verwacht, maar door de omvang van de ramp kon iedereen allicht niet tijdig vanonder het puin gehaald worden. Persoonlijk heb ik vorig jaar 35 gevallen kunnen behandelen. Die zaten toen nog in shockfase. Naargelang het niveau van de verwonding aan het ruggenmerg en hun algemene toestand moesten ze kunstmatig beademd worden. De behandeling was alleen mogelijk op het ziekenhuisbed en met gebarentaal. Ik spreek geen Chinees en zijzelf konden door kunstmatige beademing niet spreken.

Ik kijk er echt naar uit, na meer dan 10 maanden, om sommigen van hen terug te kunnen zien… en hun stem te horen. Het is de eerste keer dat ik dit traject met de trein afleg. Aan de grensovergang tussen Vietnam en China is er een tussenstop voor de controle van de douane. Hang en Thao (secretaresse en assistente in Vietnam) hadden me gewaarschuwd dat dat lang kan duren. Ik heb door dat op het hele treinstel ik de enige Europeaan ben, met maar vier andere medereizigers! De controle duurt slechts 15 minuten. Nu wachten we totdat de douane de trein laat vertrekken …