Eindelijk weer frisse lucht opsnuiven … vanuit een rolstoel

afbeelding van Geoffroy Hallet

Hier in Choskal is het enigszins anders werken dan in Chancerelle. De patiënten blijven hier veel langer, en je hebt de tijd om hen te zien vooruitgaan, iets wat ik erg waardeer. Ik moet hier ook veel meer geamputeerden behandelen, naast vrij complexe orthopedische problemen. Vooral dan verwondingen aan de onderste ledematen.

Toen ik aankwam in het ziekenhuis van Chancerelle, was ik wel wat ontgoocheld over het gebrek aan comfort. De patiënten liggen hier immers samen in een grote tent (al hebben ze wel een bed). De Haïtianen van hun kant voelen zich al wat meer op hun gemak, al blijven ze vrezen voor nieuwe aardbevingen. Het is hier ook bloedheet, en de luchtvervuiling is soms ondraaglijk. Bovendien is er geen vuilnisophaling: de mensen verbranden hun afval gewoon.

Ook hier word je vaak extra geraakt door de situatie van sommige patiënten. Die van Judette bijvoorbeeld, die zwaargewond raakte: geamputeerd tot halverwege haar rechterdij, rechter voorarm verpletterd, een wervelbreuk, en alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is, ook nog eens algemene spierfunctiestoornissen. Zondag hebben we haar voor de eerste keer doen zitten. Een heel emotioneel moment, ook voor de rest van het team. Volgende stap: een paar minuten met haar gaan wandelen in een rolstoel, zodat ze eindelijk weer eens iets anders ziet dan die reusachtige tent ...