Kinshasa, ongeremde stad

afbeelding van Johan Baudewijns

Neem een kijkje in het leven van Johan, Belgische expat in Kinshasa, en duik mee in zijn wereld van verwondering!

Eind maart vertrok Johan Baudewijns naar Kinshasa, hoofdstad van de Democratische Republiek Congo. De Belgische kinesist stapte het vliegtuig op met een missie: de revalidatieprojecten van Handicap International in Congo ondersteunen, meer bepaald in het kader van de gezondheid van mama’s en kinderen.

Johan beloofde ons op de hoogte te houden van zijn avonturen. Als man van zijn woord doet hij hier voor het eerst zijn verhaal.

Aankomst in het donker

“Op 27 maart 2014 arriveerde ik op de internationale luchthaven van Kinshasa. Het was rond middernacht en nog lekker warm. Even later stond ik netjes in de rij voor de douane … En daar was meteen de eerste uitval van de elektriciteit. Wel gezellig, met z’n allen in het donker! De douanedame keek me later in het licht streng aan. Maar de combinatie van een geldig visum en het ID-kaartje van Handicap International deed wonderen.Twee meter verder stond iemand met een kartonnen bordje met mijn naam keurig gespeld. „Heureusement!” riep hij. Hij was een van de chauffeurs van Handicap International. Ondertussen rolden koffers van de band, vlot de kar op. Ik kon gewoon door de deur naar buiten, geen douanebeambte meer gezien. Later hoorde ik van chauffeur Olivier dat de douane vooral de bagage controleert die het land verlaat. Om te kijken of er geen diamanten of goud het land uit worden gesmokkeld natuurlijk.

Eenmaal de koffers in de Landcruiser zaten, gaf Olivier door via de walkie-talkie dat hij vertrok. Er blijken strikte regels te zijn voor het transport: melden, poorten binnen rijden en dan pas uitstappen, geen open ramen tijdens het rijden en de portieren op slot.” 

Drukte van jewelste

“Het leven in Kinshasa verloopt redelijk hectisch. Het is duidelijk te merken dat Kinshasa in een recordtempo is gegroeid en dat de uitbouw van een adequate infrastructuur geen gelijke tred heeft gehouden. Inmiddels raak ik al een beetje gewoon aan de hectiek van het verkeer. Op de wegen van Kinshasa, druk en niet steeds in goede staat, gebeuren veel ongevallen met veel verkeersdoden en –gewonden tot gevolg. Handicap International het initiatief genomen voor een groot project rond verkeersveiligheid.

Met ruim 10 miljoen inwoners is de stad per definitie een drukte van jewelste. Daar komt bij dat de stad ligt in een van de armste landen ter wereld (inkomen per hoofd: 1 dollar per dag), die in 50 jaar een bevolkingsstijging heeft gekend van 400.000 inwoners naar meer dan 10 miljoen, van wie slechts 20% van de potentieel werkende bevolking een ‘formele’ baan heeft. De andere 80% verwerft een inkomentje door bijvoorbeeld langs de weg aan auto’s te knutselen, een stapeltje groenten of fruit te verkopen of desnoods wat pakjes papieren zakdoekjes.

Dat alles spreekt enorm tot de verbeelding. Al zijn het zaken die voor mij deels herkenbaar zijn, omdat ik eerder in grote Afrikaanse steden als Douala, Dar es Salaam en Harare was. Alleen is Congo zo verdomd groot en hebben de recente interne oorlogen zo veel vluchtelingenstromen veroorzaakt, onder andere richting de hoofdstad, dat daarmee de problemen ook meteen een stuk groter lijken.”

Ring van Antwerpen

“Handicap International heeft zijn zaken alvast prima voor elkaar. De organisatie is momenteel in DR Congo vooral actief met ontwikkelingsprojecten. Ik ben overtuigd door het kundig, enthousiast team en een degelijk programma met voldoende oog voor de lokale situatie en inbreng. Er is een uitstekende samenwerking met het Ministerie van Volksgezondheid en met andere ministeries zoals Sociale Zaken en het Ministerie van Verkeer.

Een andere, algemene indruk heeft betrekking op de bevolking: Kinshasa heeft aardige, open en vriendelijke bewoners. Zelfs in dat heel drukke verkeer zie je nauwelijks agressie. Ieder krijgt wel de kans om in- en aan te schuiven. De deelnemers aan het verkeer op de Ring van Antwerpen zouden er wat van kunnen leren!”

Hartelijke groet,
Johan